Per França las infrastructuras e per Occitània lo desèrt

            Nos demòra encara qualques blògs occitanistas sus la telaranha informatico-numerica. Malurosament coma es de tradicion desempuèi seissanta ans dins lo cortal occitanista, fòra lo sitinet del Lugarn, totes son feròçament esquerristas : « Occitània serà d’esquèrra o serà pas ». Aquel monde, tot se pretendent occitanistas, presan melhor véser morir Occitània puslèu que d’acceptar una Occitània politicament diversa e economicament rica. A creire que per eles las nocions de prètz, paratge e convivéncia son pas que literatura de divertiment. Ai l’impression (es mon idèa e la fau meuna) d’aver afar a una còla de felibres roges fanaticament ideologizats.

            Fa gaire temps un d’aqueles blògs publiquèt un comunicat de premsa contra lo projècte e-M-Lac iniciat per l’entrepresa Elyse Energy. Aquel projècte a per objectiu de produsir 50 000 tonas per an de e-metanòl. Valent a dire un carburant congreat a partir d’idrogèn generat per electrolisi de l’aiga e de carbòni captat dins las industrias d’alentorn. La debuta de la construccion de las installacions es prevista per 2026. L’objectiu es de produsir gaireben 20 % dels carburants necessari per l’aviacion en França. La producion de e-metanòl permet de redusir las emissions d’efècte de sarra d’al mens 70 % per rapòrt al metanòl convencional.

            La produccion d’e-etanòl necessita d’aiga e de lenha. Per de rasons ecologicas evidentas l’entrepresa prevei d’emplegar d’aigas usadas. Per çò qu’es de la lenha Elyse Energy s’engatja a çò que de tres parts, doas d’aquesta biomassa venga dels residús de la produccion boscatièra.Valent a dire que se tracha d’un cicle vertuós de reciclatge.

            La construcion d’aquela usina permetrà la reindustrializacion verda d’una region occitana que n’a plan besonh. A bon drech anar, lo projècte es sostengut per totas las collectivitats territorialas de Bearn. Mas sus aquel punt de democracia lo redactor del comunicat s’atardiva pas. Nimai sul fach qu’aquel futur site de produccion representa de centenats d’emplècs.

            Plan solide, lo projècte conven pas als occitanistas que bailejan aqueste blòg. Reconeisson plan lo costat ecologic del projècte, mas lo tròban « desmesurat ». An paur de véser tròp grand. Per eles e sens soscar mai (repetisson çò que dison los integristas ecologistas franceses) : « Aquel projècte ten pas la rota ». E perqué ? Per çò que va « chaplar de selvas de qualitat per far virar la maquina ». En mai qu’es pas vertat, son gents qu’aiman pas las maquinas. Autre argument massuga que los ecologistas sortisson sistematicament contra tota activitat industriala es « lo trafèc dels camions ». Es l’argument que ven comolar lor manca d’argument. Fan mina de pas saber que los camions pòdon justament rotlar als biocarburants.

            Aquel blòg, que visiblament manca d’arguments, crida contra lo « gigantisme » del projècte. Plan curiosa mentalitat d’aquelas gents que tròban tot tròp grand per lo benestar del país : restanca d’aiga totjorn tròp prigonda, autorota sempre tròp larga, ostalici segurament tròp naut, magasin prodigiosament tròp espandit, fabrica immancablament desmesurada, etc… etc… Lo fach qu’aquela usina va poder reciclar los residús de lenha per produsir d’energia, aquel blòg sembla pas considerar aquò coma una avançada ecologica. A una concepcion tras qu’estrecha e singulara de l’ecologia.

            Avèm tanben dos autres blògs d’aquela mena dins lo cortal occitanista. Totes dos contra tot progrés de desvolopament economic per Occitània. Totes dos, un essent de Barcelona e l’autre de Provença, militant contra l’autorota Tolosa-Castras. Supausi qu’aquel monde que refusan lo drech als Sudalbigeses d’aver una autorota, al nom de lor etica, rotlan pas que sus de rotas departamentalas e nacionalas. A n’aquestes diches occitanistas farai remarcar que pendent que de zadistas parisencs venon far los esquiròls dins los arbres en Albigés, son pas suls l’obradors de l’A10 entre Veigné e Peitius ont se procedís a l’alargament de l’autorota en dos còps tres vias. Nimai sus lo de l’A13 ont aquí tanben entre Bourneville e Beuzeville e entre Dozulé e Banneville-la-Campagne s’alarga l’autorota en dos còps tres vias. E que dire de la creacion d’una autorota novèla al nòrd de Dreux ? E pas cap tanpauc lo capèl d’un zadista o la coa d’un esquiròl sus l’obrador de l’autorota novèla entre Quincampoix e Incarville. E de l’autorota en òbra entre Gouy e Saint-Etienne-du-Rouvray n’avètz ausit parlar ? Semblariá que los ecolofanatics francimands refusèsson tota infrastructura contribuissent al desvolopament economic d’Occitània coma per se reservar nòstre país per lors lésers e vacanças. Per França las infrastructuras e per Occitània lo desèrt, sembla èsser lor credo. Sèm tipicament dins una situacion coloniala, mas los ultra-esquerristas que se vòlon (es lor drech) occitanistas o veson pas. E o veson pas dempuèi mai de seissanta ans. Seguisson e desgaunhan lors amics e alter ego parisencs. Aquò se pòt assimilar a un complòt (conscient o pas) contra lo desvolopament economic d’Occitània.

Aqueles diches occitanistas, estringats dins lor ideologisme, son venguts reaccionaris que reaccionaris. Crentan lo progrés coma la pèsta. Nos vòlon, non pas far tornar a l’araire qu’aquò necessitària la traccion animala e que vòlon pas « far trabalhar lo bèstial contra son agrat », mas es a creire que preconizan lo retorn al bigòs. Pasmens los avisi frairalament que tanplan, amb un bigòs se pòt despartir en dos un malurós lombric que se trobariá al marrit endrech al marrit moment. La pèrdia d’un lombric va, forçadament, impactar la biodiversitat sus la planeta. Alavetz, per satisfar aquel monde nos caldriá tornar al paleolitic sens la caça. Al paleolitic amb sonque la culhida. Mas que se pensarà lo monde vegetal ? Me desencusarètz d’aver pas pausat la question a Sandrine Rousseau. N’i auriá per ne rire se la situacion èra pas dramatica per l’occitanisme politic e per Occitània.

Aquel monde semblan d’adolescents atardivats e mal desgavachits. Se creson creatius demest los creatius. Los cresi ieu prèstes per lançar un novèl movement politic occitan revolucionari que sa sigla poiriá èsser VVAP : « Volem Vagar e Aflaquir lo País ». Coma o diriá melhor que ieu un peiregordin celèbre « Crebarem sens rire ! ».

Plan mai seriosament, me fa dòl d’o constatar, mas sembla que res aja pas cambiat dins las mentalitats de la màger part dels militants politics occitanistas dempuèi las annadas setanta del sègle passat. Pr’aquò la situacion sociala, politica e economica, ela, a fòrça cambiat. Malurosament, tornem o dire, lo personal politic occitan es demorat conglaçat dins una ideologia mortifèra que ja aviá fach mèuca al sègle passat.

Aquò dich, sèm en democracia e cadun pòt pensar e dire çò que vòl. Aquò val tanben per ieu…

                  Sèrgi Viaule