Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Un nacionalisme occitan
qu’espèra pas qu’una beluga per s’abrandar

            Fa gaire, me prenguèt dins l’ase d’anar far qualques passes sus la Via Lemovicensis que, coma cadun sap, partís de Vezelai (Vezelay en lenga pròpria) en França per s’acabar al País Basc a Sant Joan al Pè del Pòrt (Donibane-Garazi en lenga pròpria). De Lemosin en Gasconha en passant per Peiregòrd, sens oblidar lo País dich « Entre-doas-mars » me permetèt de penetrar prigondament nòstre país dins son espandida e dins sa diversitat. I a pas res de mai preciós e precís per conéisser un airal que de lo traversar a pè. Es lo mòde de desplaçament mai mannat per prene lo polsiu d’un país : anar al ritme de sas cambas, e unicament de sas cambas, daissa léser de pausar los uèlhs sus tota la realitat materiala e sociala d’una encontrada. A n’aquela velocitat gaire causas nos pòdon escapar. Podem, quand ne vira, nos arrestar parlar amb lo monde rescontrat. Es curiós coma tanlèu que son pas en automobila o en motocicleta, las gents prenon léser de charrar amb los que passan a lor portada. Aquò permet de rescontres inesperats.

            Per exemple lo qu’avenguèt dins çò qu’al nòrd de Lemosin apelam lo Creissent. Un jorn, d’ora lo matin, alara que saludi una dòna dins son a òrt qu’es a talhar sos rosièrs, aquesta a visiblament enveja d’escambiar amb los pelegrins que passan devant l’ostal. Dins la convèrsa qu’ai amb ela li demandi se lo monde del parçan parlan aicí la lenga d’òc o la lenga oïl. Suspresa ! Se tròba justament qu’aquela dòna es lingüista e que se passiona per la delimitacion dels paises de França e d’Occitània. M’afortís que justament ela es en Occitània, mas que lo cloquièr que se vei un pauc pus luènh, gaire pus luènh qu’una portada de fusilh, se tròba en França. Anatz saber ni perqué, ni cossí, aquesta dòna formula clarament qu’es urosa « d’èsser del bon costat ». Emai fa pas cap mistèri qu’es fièra de son identitat occitana. Parlam, alavetz, en lenga nòstra, mas gaire de temps que lo parlar del Creissent es un pauc malaisit per lo que i es pas acostumat. D’ont mai que mon interlocutritz se complai dins la dialectologia la pus aguda, segurament per far la demonstracion de l’espandida de sa sciéncia. A legit totes los estudis que son estat publicats sus la question de la lenga occitana dins son airal. Coma que, malgrat una immigracion fòrta venguda de França, d’Anglatèrra, de Belgica e dels Paises Basses, l’identitat occitana al Nòrd del país es pas encara completament ni escafada, nimai mòrta. Pr’aquò cal servar en cap qu’aquela dòna es certanament una excepcion dins lo paisatge del parçan.

            Aquel viatge dins las prigondors lusentas e escuras d’Occitània me permetèt tanben de constatar, de me mainar, d’un fach que pensavi pas tant corrent. Vòli parlar de l’abandeiratge dels ostals comunals amb lo drapèu occitan en defòra de la region administrativa que prenguèt lo nom d’Occitània. Traversèri la region que se nomena ara « Nòva Aquitània ». Una region que coma totas las autras foguèt tecnocraticament descopada de París estant e doncas geograficament farlabicada. En consequéncia, se causiguèt un drapèu de farlabica. Alavetz, m’esperavi de trobar aquel drapèu sus totes los ostals de comuna mastat entre lo de França e de l’Union Europèa. Foguèri al contrari plan suspres de me mainar qu’èra la bandièra occitana que los Conselhs municipals avián causit per ondrar lo fronton d’aqueles edificis. Plan solide totes o an pas fach, mas pòdi afortir qu’en Peiregòrd e dins lo país d’Entre-doas-mars an tengut de marcar lor identitat occitana. Aquò es vertat a Sant Astièr e Pelagrua e dins un fum de vilatges mai pichon que n’ai pas servat lo nom talament son nombroses. En arribant a Sant Astièr, çò que me sautèt al nas, es que lo pont d’encamba Eila èra abandeirat de drapèus occitans sus tota sa longor. Quicòm de rare e d’un efècte espectaclós.

            A i soscar plan cap de rason obliga pas los elegits d’aqueles parçans d’Occitània de pavesar amb la bandièra nacionala. S’o fan es plan qu’an una consciéncia occitana e que sabon que seràn seguits per lors conciutadans, se son pas eles que los butèron a o far. Aquel afar de drapèus occitans que flotejan als quatre vents d’Occitània es pas tant anecdotic coma poiriá paréisser. Aquò per mantunas rasons : primièrament es pas lo drapèu regional oficial d’aquela region Nòva Aquitània. D’aquel punt de vista sortir lo drapèu occitan es lo metre a la plaça de l’oficial. Emai se i a benlèu pas obligacion formala de metre la bandièra regionala oficiala suls frontons dels ostals comunals, metre las colors occitanas es un acte public fòrt d’apartenéncia nacionala. Solide que los elegits o formularián pas atal, mas i a indenegablament aquí un substrat d’apartenéncia nacionala ligat a la lenga. De mai en mai e pertot en Occitània las gents fan lo ligam entre lenga e bandièra nòstras. Aquel fach es estat rendut possible de mercé lo trabalh acarnassit que faguèron los occitanistas a partir de las annadas 1970 e mai que mai de mercé al militantisme dels sòcis del partit nòstre, lo Partit de la Nacion Occitana.

            Òc-ben, en caminant me podiái pas empachar de pensar que lo nacionalisme occitan espèra pas qu’una beluga per s’abrandar. A nosaus de baissar pas la garda e de contunhar lo combat per una Occitània liura e fièra de son identitat demest totas las autras nacions liuras del monde. Pauc a cha pauc la consciéncia nacionala occitana, emai s’es pas encara un pauc fosca, puja dins la populacion. A nosaus de no’n far los agents revelators e de fretar l’aluqueta.

                  Sèrgi Viaule

Lo pont de Sant Astièr en Peiregòrd

Lo pont de Sant Astièr en Peiregòrd

Tag(s) : #Sèrgi-Viaule, #Tot en Oc
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :