La revista la Linha Imaginòt ven de tornar paréisser

La Linha Imaginòt torna dins lo cortal de la premsa escricha en occitan

La revista la Linha Imaginòt ven de tornar paréisser dempuèi la debuta d’aquesta annada. Dins un temps primièr foguèt publicada entre 1990 e 2005. Plan solide la linha editoriala d’aquela revista es la linha castano-sicriana (de Fèlix Castanh e Claudi Sicre) de l’occitanisme. I desenvolopan una demarcha plan aluenhada de la del nacionalisme occitan. Agèri l’escasença de legir los tres primièrs numèros de la novèla seria e pòdi dire qu’an pas cambiat de vejaire. Tant val melhor atal que l’occitanisme deu demorar multiple se se vòl desvolopar.

Çò que m’atrista mai es que se an pas cambiat de vejaire (o segurament plan pauc) malurosament lo comitat de redaccion a pas tampauc cambiat. Çò que fa que sos sòcis an cadun qualques annadas de mai. Dins la còla ai pas sabut véser la cara d’un jovent. Finalament an a la Linha Imaginòt lo meteis problèma de renovelament de las generacions que se retròba dins totas las associacions a agropaments occitanistas. Sabi pas quant de temps aquò va poder durar. L’indefugible Claudi Sicre es totjorn aquí coma director de publicacion. S’i retròba tanben los dos istorics que son Patricia Huchot-Boissier e Jacme Gaudas. Mas tanben de monde que, coma ieu, son pas de la primièra joventut : Miquèl Battle, Rotland Garrigas, Sèrgi Labatut, Eric Rolet, Jòrdi Souche, etc... Rai d'aquò ! Nos anam acontentar en diguent que se i a pas la joventut i a almens  l’experiéncia.

En tant que democrata occitan e enfant de paratge, me vau far l’elògi de la Linha Imaginòt. Contrariàment als occitanistas ultra-esquerristas que van cercar lors òrdres a París e que de longa degaunhan los comportaments e los discorses de las oficinas esquerristas parisencas, la Linha Imaginòt a per ela de veïcular una pensada originala, emai se soi tras que rarament d’acòrdi amb sas opcions. A tanben l’indicible meriti de o far amb paratge, convivéncia e drechura. En un mot, sos animators son de monde tolerents coma o deuriá èsser tot occitanista, çò que malurosament es luènh d’èsser lo cas. Res a véser aquí amb lo sectarisme e lo fanatisme ideologic e la violéncia que desvolopan d’unes occitanistas que son de longa prèstes a tractar los que son pas d’acòrdi amb eles de faissistas, de racistas, de nazis e quitament fa gaire de merdoses. Vesètz lo nivèl ! Sèm luènh aquí del debat que necessita arguments contra arguments. Los ideològs encluscats se dispensan de tot trabalh de reflexion per ne demorar a l’insult e a l’insoléncia. Coma totes los fanatics, se podián, tornar alucar de lenhièrs en Occitània, o farián. Tot escàs a creat una novèla fòrma d’inquisicion qu’escomenja a rebràs.

Res d’aquò amb la Linha Imaginòt. O torni dire, soi rarament d’acòrdi amb eles, mas ai plaser de debatre amb aquel monde. Almens, amb los redactors de la Linha Imaginòt sèm dins la civilitat occitana. Sèm dins lo respècte dels uns pels autres. Sèm dins lo debat democratic, contradictòri e apasimat ont cadun ensaja d’aprene de l’autre. Es aquò que fa la riquesa de la Linha Imaginòt. Sèm pas dins l’ultra-esquerrisme fanatic, crispat, tampat e violent, lo que coneis pas que l’insult e la malvolença. Dins totes sos escriches, Claudi Sicre demòra un pensaire cortés e respectuós. Ne vòli per pròva aquela frasa que torna sovent jos sa pluma : « Totòm se pòt enganar, pas question per ieu de vodar qual que siá als infèrns ». Aquí se tròban las vertadièras fondamentas de la civilizacion occitana. D’unes occitanistas ne deurián prene de grana.

La Linha Imaginòt deu èsser sostenguda per totes los occitanistas, emai per los que, coma ieu, despartisson pas forçadament las idèas del seu contengut. Deu èsser sostenguda coma a l’autre cap de l’espèctre de la pensada occitanista o deu èsser Lo Lugarn. Soi nacionalista occitan alara que la Linha Imaginòt s’acontenta de luchar per una decentralizacion fosca. S’escrivi « fosca » es per justament convidar frairalament mos amics de la Linha Imaginòt a precisar lor pensada e objectius. Devi reconéisser qu’ai pas encara compres ont ne vòlon venir. La Linha Imaginòt defend una tendéncia de l’occitanisme que refuta fòrt e mòrt l’existéncia de la nacion occitana. Seguís l’opcion castanhana per la quala la lenga occitana seriá pas qu’un atribut demest d’autres del patrimòni lingüistic de la sacro-santa e indevesibla nacion francesa. Atanben, pel castano-sicrisme la cultura occitana deu èsser valorada sonque coma un element constitutiu de la predominanta cultura francesa. Fin finala, s’acontenta de plànher qu’aquel element siá pas pro mes en valor per París. Aquí tota sa rivindicacion politica : París deu tractar totas las culturas amb lo meteis nivèl de consideracion. Lo monde de la Linha Imaginòt se son pas encara mainats que París a pas qu’un objectiu e una obsession dempuèi la Revolucion francesa : dins son empèri, eradicar tota lenga autra que lo francés. Pel supremacisme francés autres còps èra « un rei, una fe » ara es « una republica, una lenga ».

Fa mièg sègle que Claudi Sicre demòra sus sa posicion fosca de « descentralizacion culturala », per ieu irracionala e certanament insufisenta de cara a l’enjòc. Mas justament aquel besonh de clarificacion justifica a n’el solet la necessitat de la Linha Imaginòt, « lo jornal pluricultural, anti-centralista e anti-unitarista obrant per la descentralizacion en França », coma o menciona l’ors del periodic. Mas en quinze annadas de parucion an pas capitat a nos porgir aquela clarificacion tan esperada. Desiram qu’amb aquela reactivizacion i pervendràn.

            Abonament a la revista 32 € per quatre numèros per an. Establir lo chèc a l’òrdre de « Association Carrefour Castan » de mandar a l’adreiça seguenta : Carrefour Castan – 46, faubourg du Moustier – 82 000 Montalban.

                 Sèrgi Viaule