Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

L’Edat-Mejana occitana romançada per Raimonda Tricoire

            I a gaire, dins aquesta meteissa rubrica de presentacions de libres, aguèri l’immens plaser de vos presentar dos libres de l’autora foisenca Raimonda Tricoire. Dos libres destidats a la joventut que portavan lo títol de « Léhérenn, fille celte » e de « La main d'Urka ». Dos obratges en francés ara agotats dempuèi plan temps que s’ameritarián d’èsser tornats publicats en occitan. Justament, a prepaus dels libres de Raimonda Tricoire agotats, n’i aviá un autre, « Esclarmonde de Pereille, martyre cathare », introbable en francés mas que las edicions dels Regionalismes aguèron l’idèa generosa de tornar publicar. E pas cossí que siá, se vos plai ! Es estat tornat publicat en occitan dins una traduccion de Sèrgi Viaule. Alavetz, manca pas mai a las meteissas valentas edicions de lo tornar publicar en francés. Atal lo public auriá la causida entre las doas lengas. M’es dins l’ase qu’una òbra literària a totjorn a ganhar d’èsser publicada dins lo mai grand nombre possible de lengas. La cultura deu èsser despartida totes azimuts per que aprofite a mai de monde possible.

            « Esclarmonda de Perelha, martira catara » de Raimonda Tricoire es pas el un libre destinat als adolescents, mas una òbra universala que pòt tan plan èsser legida per totes los publics, jovents o adultes. Per èsser originària del comtat de Fois, l’autora podiá pas mesconéisser l’istòria de son país e encara mens la tragedia que se joguèt pendent l’Edat-Mejana amb la guèrra d’ocupacion dels Franceses contra la patria occitana. Aprèp la casuda de la fortalesa de Montsegur, demest las victimas del lenhièr que foguèt alucat al pè del puèg, periguèt Esclarmonda de Perelha, la filha del senhor proprietari del castelar. Las sorgas istoricas tocant a n’aqueste funèste episòdi de la crosada son pro nombrosas per se far una idèia dels actors e de las circonstàncias de l’eveniment.

            Alavetz, partent d’aqueles brigals d’istòrias, Raimonda Tricoire agèt enveja d’imaginar çò que foguèt la vida d’Esclarmonda de Perelha. Far tornar viure la joventa foguèt l’escomesa que s’impausèt l’escrivana. Èra pro erudita per conéisser las mors de l’epòca medievala, çò que l’ajudèt fòrça dins son pretzfach.

            Emai o faguèt amb una granda sensibilitat femenina. Es urós que foguèsse una femna que se siá lançada dins aquel trabalh. Vesi pas cossí un òme se seriá pogut imaginar la psicologia d’una dròlla de vint ans confrontada al dilèma de la causida entre viure un amor terrèstre e morir per un amor esperitual. Aquela escritura deguèt demandar fòrça engenh a l’autora per se tornar metre dins lo contèxte d’una temporada ont l’esperitual e las cresenças tenián una plaça plan mai importanta que d’uèi.

            Aquel roman, nimai per èsser tragic, es plen de sensibilitat e de poësia. Altèrna entre la brutalitat e la salvatjariá de l’intolerància e la gaug de viure d’una joventut que, malgrat la guèrra, demorava la de totas las joventuts del monde. Es un roman tot en finesa on l’amor -totes los amors- i son exprimits amb la delicadesa que coneissèm de Raimonda Tricoire. Malgrat lo bruch dels bolets lançats sus las nautas parets de Montsegur, s’i ausís lo bresilhadís del aucèls e los mormolhadís dels amoroses.

            Aqueste libre es plasent de legir de cap en cima. Las frasas i son pas jamai subrecargadas e son ritme es dançarèl. Es un obratge qu’un còp entamenat se pòt pas mai daissar. Lo legeire es embelinat. Vei pas mai lo temps passar. Es emportat dins aquel comtat de Fois entre las negrors de la guèrras e la gaug dels maridatges e de las naissenças que, ni per tot, contunhan d’avenir. Son totes aqueles eveniments qu’avèm l’impression de viure en dirècte talament l’escritura de Raimonda Tricoire es plan alestida.

            E qué dire de la traduccion de Sèrgi Viaule ? Per aver legit la version francesa abans aquesta, pòdi afortir que lo traductor s’es acercat lo mai possible de l’original. A saput se metre al servici del tèxte en lo respèctant dins son anar. Lo libre de Raimonda Tricoire se legís tan plan en occitan comma en francés. Pel bonur dels legeires, Sèrgi Viaule saupèt dintrar e demorar dins l’univèrs romanesc de l’autora. D’aquò li sèm deveire.

            Pòdi pas acabar aquela presentacion sens mercejar un còp de mai los esfòrces que fan las edicions dels Regionalismes per tornar metre a posita dels Occitans una part importanta de lor patrimòni literari. Non solament publican d’autors contemporanèus, mas tanben d’autors occitans francofònes o occitanofònes agotats dempuèi bèl brieu. Es un trabalh que, totes ensems, devèm contunhar de far per daissar a las generacions seguentas l’important tresaur literari que lor reven. Los autors devon pas aver paur de far coma Raimonda Tricoire, valent a dire, a partir de l’istòria nòstra ne tirar d’elements per crear d’uèi una literatura per deman.

Pèire Rabasse

« Esclarmonda de Perelha, martira catara » de Raimonda Tricoire.

Edicions dels Regionalismes. Acabat d’estampar en julhet de 2020. 145 paginas.

https://editions-des-regionalismes.com/collections/frontpage/products/copie-de-avl064-esclarmonda-de-perelha-roman-istoric-en-occitan

Esclarmonda de Perelha de Raimonda Tricoire

Esclarmonda de Perelha de Raimonda Tricoire

Tag(s) : #Pèire Rabasse, #Tot en Oc, #occitanie

Partager cet article

Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :