Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

L’indigéncia de la premsa occitana francofòna

 

            Fa gaire, dins lo suplement dimenjal del quotidian La Despacha de Tolosa, tombèri sus un plan curiós article. Èra títolat « Aqueles noms de comunas que fan rebombidas mediaticas sus rebombidas mediaticas ». La primièra frasa i es talament piòta que còpsec me tirèt l’uèlh : « Nombrosas son las comunas qu’un pauc de pertot en França e en Occitània pòrtan de noms insolits o borlescs ». E aquí de balhar de noms coma Montcuc/Montcuq en Carcin, Condòm/Condom en Armanhac, Seish/Seix en Coserans, Los Casses/Les Cassés en Lauragués, Monteton (ai pas verificat mas probablament « pichon mont ») en Agenés, Saix/Sais en Albigés (que sa prononciacion es demorada occitana quitament dins una convèrsa en francés e a pas res a véser amb « sèxe » emai prononciat a la ponchuda), etc. etc.

L’autor preten qu’aqueles noms se prèstan a de jòcs de mots sens saber, lo paure el, que los jòcs de mots se fan al dintre d’una meteissa lenga. Atanben, quand se prononcia Montcuc a la francesa se fa pas un jòc de mot mas se fa una interpretacion, una transposicion e subretot una desformacion de la lenga occitana. S’aqueste individú malvolent aviá cercat, auriá trobat la fonetica exacta sus Internet. Allòc d’aver un agach d’onomastician e de cercar l’origina del toponime, lo dessenat pren las sillabas segon sos esquèmas franchimandejaires e amb la fonetica d’un ponchut. Son esperit superficial lo fa rire. Emplega tanben « Los Casses » s’en solament saber que l’accent tonic se tròba sus abans darrièra sillaba del toponime.

De l’autor, se sap pas res ; se que non que s’apèla Camil Loos. Sabèm pas s’es jornalista emplegat a temps plen per La Despacha de Tolosa, o se n’es un pissacòpia collaborant episodicament. Rai ! Çò segur es qu’es pas de la region, que ne coneis ni la lenga, nimai la cultura e que visiblament, non solament se’n chauta coma d’una figa, mas la mespresa. Un òme ignorant e fièr d’o èsser. Alavetz, a veire aquel article gausi qualificar aquel Camil Loos d’imbecil urós sens aver paur de m’enganar. Seriái un còp de mai excessiu dins mon jutjament ? Cresi pas. Cal ben dire las causas coma son e dire de blanc çò blanc. Se que non escriuriái per dire res e es probablament pas çò qu’esperatz. Nos podèm pas de longa daissar insolentar per lo primièr vengut sens reagir.

Lo gusàs ditz de banalitats quand ensaja de far sabent. Dins son article se podon legir de frasas d’aquel calibre : « Tal coma los patronimes familials que se causisson pas, los noms de comuna tenon lors originas de rasons divèrsas, sovent toponimicas ». Autrament ditz « La prada verda es verda ». Voliá probablament escriure « topografica », mas es estat incapable de diferenciar los dos adjectius. Es per dire l’acuïtat intellectuala del personatge. Tant val legir aquò coma d’èsser òrb…

Son ignorància es tala que quand parla de Cucunhan, en bon aparisenquit parla d’Alfons Daudet sens saber qu’aqueste arrapaire panèt lo tèxte a Aquiles Mir. Tot son article es d’una aproximacion desolanta. Se diriá un mainatge de Cors Mejan de primièra annada qu’ensaja de far de patuòlas dins una cort de recreacion. Lo nivèl vòla pas pus naut qu’aquò. Es una escòrna facha als legeires, qu’eles son en majoritat occitans e estacats a lor identitat. L’autor fa d’umor a ras dels artelhs e se crei esperitual.

Malurosament es ajudat en aquò per la non mens pietadosa Associacion de las comunas de França qu’an un nom borlesc, pintoresc e cantant que recampa « las comunas e masatges que lor nom evocator prèsta a sorire, a rire o que la musicalitat es portaira de pintoresc e de folclòre ». Aquela associacion fa pas d’autoderision coma o pretend, mas d’auto-òdi e subretot d’autodemission. Puslèu que de metre la denominacion originala en occitan suls panèus d’aglomeracion, que seriá la primièra de las causas de far ; allòc de corregir aitant de còps que necessari las marridas prononciacion del toponimes (Montcuc se prononciá condreitament en quichant plan sus la darrièra consonanta) ; allòc de tot aquò, los elegits que participan a n’aquesta mascarada d’associacion fan d’automesprètz sus l’injoncion de la dòxa ideologica francoparisenca. Que dire d’aqueles elegits, se que non que la dignitat los escana pas ? Perqué aquel besonh de se far tustar dessús puslèu que de combratre per sa dignitat ?

Per ne tornar a la premsa occitana d’expression francesa constatam un còp de mai qu’es tombada plan bas per acceptar dins sas paginas aquela mena d’article depreciatiu per lo país dins lo qual es difusada. Que ne pensan sos legeires ? Que pensan de l’incultura fonsa d’un Camil Loos ? Quand la premsa quotidiana occitana d’expression francesa se fa tant inintelligenta que las cadenas de television se cal pas estonar, puèi, de véser lo nivèl cultural general baissar cada an un pauc mai. Per quand a ieu, me fau pas d’illusion. Sabi ben pro que tot aquò participa a una politica concertada de desvalorisacion e d’alienacion nacionala. Aquesta politica es d’ont mai desastrosa per nòstre país qu’es de longa portada e entretenguda pels poderoses mejans mediatics de l’Estat assimilator.

 

 Sèrgi Viaule

Occitanie : Montcuc/Montcuq en Carcin

Occitanie : Montcuc/Montcuq en Carcin

Tag(s) : #Sèrgi-Viaule, #Tot en Oc, #Tribune libre
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :