Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Un novèl raconte de Sèrgi Viaule

 

            Ja, sus aqueste blòg, Joan-Pèire Alari vos presentèt fa gaire temps lo libre « Sus las pesadas d’En Stevenson » de Sèrgi Viaule. Me prepausi d’i tornar que l’obratge s’amerita plan dos vejaires talament es original dins lo paisatge actual de l’edicion occitana.

            Sèrgi Viaule, lo vos vau pas presentar longament. Lo coneissètz, collabòra regularament al Lugarn. Sa particularitat mai particulara es qu’es un escrivan qu’a pas paur de cridar sus las teuladas son apartenéncia al Partit de la Nacion Occitan. Non solament se’n amaga pas, mas, de çò que ne ditz, es sa fiertat. Aquò me pòrta a pensar que se totes los intellectuals occitans avián lo meteis engatjament e lo meteis coratge, benlèu que ne seriam pas aquí ont ne sèm. Rai !

            Se i a un genre qu’es plan pauc visitat dins la literatura occitana es lo raconte. En defòra d’autobiografia, o de tròces d’autobiografia, rares son los autors que se lancèron dins aquela mena de narracion. Amb « Sus las pesadas d’En Stevenson », Sèrgi Viaule n’es pas al seu primièr ensag. En 2011 publiquèt a las edicions Lo clusèl « Passejada en Escandinavia » que conta un viatge en mòto dins lo Nòrd d’Euròpa. En 2012 publiquèt a las meteissas edicions « Escorregudas en Albigés » qu’una d’aquestas escorregudas la faguèt dins los Monts de La Cauna amb un ase. Enfin, en 2014 publiquèt a las edicions dels Regionalismes « Barrutlada en Irlanda e en Gallas », tornamai un raconte de viatge, aqueste còp en autocaravana.

            Excepcion facha de « Traucs dins lo nonrés » de Felip Carbona publicat a las edicions dels Regionalismes e de « Portulan » de Rotland Pecot, darrièrament reeditat per las edicions Vent Terral, la literatura de viatge es pas espessa en lenga nòstra. E quand parli aquí de viatges, cal pas sistematicament pensar a exotisme. Los viatges intèrnes demandan gaire desplaçaments e pr’aquò son qualques còps mai interessants que los qu’an necessitat una volada d’avion.

            Aquò’s lo cas amb aqueste « Dins las pesadas de Stevenson ». L’idèia de Sèrgi Viaule foguèt de las simplas. S’imaginèt, cent quaranta ans pus tard, metre sas sòlas dins las pesadas de l’aventurièr escocés. De pesadas que, de çò que no’n ditz l’autor albigés, demorarán frescas ad vitam aeternam.

Jovent, Sèrgi Viaule legiguèt « Viatge amb un ase per Cevenas » de Robèrt-Loís Stevenson. D’aquí se metèt dins l’ase d’endralhar lo camin percorregut en 1878 per l’escocés e sa sauma Modestina. Mas la vida faguèt que deguèt esperar d’arribar a la retirada per poder entreprene l’escomesa.

            Alavetz, en agost de 2018 faguèt -sens ase- l’escorreguda venguda mitica. Partiguèt del Puèi de Velai fins a Alès. Siá tres cents quilomètres que compliguèt en quatòrze jorns. Lo periple se faguèt pas sens mal. Nos conta dins son libre cossí daissèt en camin las onglas de sos artelhs gròsses e autres auvaris mai o mens grèus. Coma qué ! Pas besonh d’anar plan luènh per viure l’aventura. Occitània es plan pro variada e vasta per s’i « anar pèrdre ».

            Aquel raconte es, ça que la, mai qu’una litania de malparadas. Es tanben lo raconte d’unes rescontres los mai inesperats que siá. D’efièch, se se crosa fòrça monde sul camin de Sant Jacme, per contra sul sendarèl Stevenson, sols los mai solitaris dels randonaires l’endralhan. Çò que balha de pes e de fachin a la seu frequentacion.

            Se sul camin i a las gents, i a tanben los paisatges. Entre Velai, Gavaudan e Cevenas, aquestes son fòrça variats. Sèrgi Viaule los nos descriu amb una poësia que qualificarai de naturala. Doblidem pas que l’òme es tanben poèta, emai se se parla pauc d’aqueta color sus sa paleta. Amb la sensibilitat qu’es la seu, nos passeja per puèges e combas. Cada vilatge traversat es l’escasença de reflexions quasi filosoficas sus la necessitat de bolegar del dedins coma del defòra. Es tanben una soscadissa sul perqué avançar e subretot perqué avançar a pè ?

            Los que presan las excursions, las marchas en montanha o mièja-montanha, trobaràn dins aquel libre una rason de las presar mai. Quatòrze jorns de caminada solitària, aquí çò que conta aquel obratge. En autonomia completa, Sèrgi Viaule dormiguèt rarament dins de jaces. Plantèt mai sovent son tibanèl al mitan dels bòsques. La nuèit ausissiá los singlars li venir saufinar l’abrassac. Ausiguèt tanben udolar los lops dins una region ont n’i a de mai en mai.

            Mas se i aviá una sola bona rason a vos balhar per legir « Dins las pesadas de Stevenson », aquò seriá segurament la beutat de la lenga de Sèrgi Viaule. Es estat dich per d’autres abans ieu, mas la riquesa de son expressivitat ne fa d’uèi un autor de tria. Sap requistament narrar una situacion ordinària tanplan coma una sentida de las mai intimas. D’ara enlà, sul sendarèl Stevenson metrem nòstres bordequins dins las pesadas de l’autor escocés, segur ! Mas tanben dins las de Sèrgi Viaule.

 

  Pèire Rabasse

 

« Dins las pesadas de Stevenson » de Sèrgi Viaule.

Edicions dels Regionalismes. Acabat d’imprimir en junh de 2019. 170 paginas.

 

https://editions-des-regionalismes.com/epages/78a1391f-9736-4f48-a055-7b67ee9ca57a.sf/fr_FR/?ObjectPath=/Shops/78a1391f-9736-4f48-a055-7b67ee9ca57a/Products/AVL294

Dins las pesadas de Stevenson, de Sèrgi Viaule

Dins las pesadas de Stevenson, de Sèrgi Viaule

Tag(s) : #Pèire Rabasse, #Tot en Oc
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :