Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

« E los leons », un espectacle fantastic e embelinaire
de La Mal Coiffée
 

            Lo dos de març passat assistiguèri al Mercat del gran de La Vaur a l’espectacle musical novèl balhat pel grop La Mal Coiffée. Lo concèrt èra programat al benefici de la calandreta de la vila que pòrta lo nom polit de « calandreta del Pastèl ». Una serada que faguèt sala comola, çò que vòl dire que demòra encara un avenidor per los espectacles de lenga occitana. Se i a encara un public, perqué auriam pas mai de programators ?

            La Mal Coiffée ... e los leons es un espectacle musical soscat e engimbrat per Laurenç Cavalièr. Aquò's el que n’escriguèt los tèxtes, compausèt las musicas e que faguèt totes los arrengaments. O faguèt d’aprèp lo roman fantastic titolat « Diotime et les lions » escrich per l’escrivan bèlga Henry Bauchau, publicat en 1991 per las edicions « Actes Sud ». Se tracha d’una istòria fantastica ont los animals e los umans son en relacion permanenta sus mantunes registres. Se rescontran e se costejan sus de mòdes singulars. La narracion nos fa navegar entre maites mondes. Se tracha d’un raconte embelinaire ont lo femenin ten tota la seu plaça, çò qu’es natural venent d’una volontat del gròp La Mal Coiffée. Una còla qu’a de totjorn propausat una interpretacion femenina e feminista del monde.

            Amb aquel espectacle musical novèl se mesura un còp de mai l’engèni de Laurenç Cavalièr que n’es lo realizator. D’aquí se pagela cossí se sap metre a l’escota de las femnas que compausan lo grop : Laëtitia Dutèch, Miriam Boisserie, Maria Coumes e Carina Berny. Supausi que sens un escambi permanent entre las musicianas-cantairas e lo compositor, ges d’òbra d’aquel nivèl auriá pas pogut espelir. Aquela collaboracion-fusion es estada mesa en plaça tre la creacion del grop e contunha de viure pel bonur dels artistas e del public. Sauriái pas dire desempuèi quant de temps dura aquela aventura, mas çò que sabi es que lo rescontre produsiguèt mantunes discs de granda qualitat.

            La polifonias propausadas dins aquel conte musical son tan requistas que las anteriorament ofridas pel grop. Sus la scèna, son quatre cantairas-musicianas que debanan sens quasi cap de pausa l’integralitat de l’espectacle que dura probablament mai d’una ora e mièja. Ja, pas que per aquò, se tracha d’una performança fisica. D’efièch, las quatre femnas son demoradas a cantar e tambornejar tota la durada de l’espectacle. A pro pena se, de còps, prenián léser de se rafrescar la garganta d’una glopejada d’aiga.

            Coma se tracha d’un conte musical e pas d’una comèdia musicala, las musicianas demòran pro estaticas sus l’empont. Lo movement tot es dins los cants e dins las percusions. Entre voses agudas e d’autras mai gravas, las polifonias van e venon. De còps pausadas sus de melodias siaudas, d’autres còps mai endemoniadas. Aquel conte fantastic estant l’allegoria de la vida vidanta, va sens dire que d’unes moments son mai o mens potents, mai o mens pausadisses. Aquelas variacions tenon l’espectator en alen. L’auditòri se congosta de seguir aquelas modulacions sempre vivificantas e regaudissentas. Pendent l’espectacle, a mantunas represas aguèri l’escasença d’o verificar en agachant la sala, lo public èra embelinat per la fòrça emocionala avenada pel concèrt. La magia de l’art joguèt d’a fons e es aquò que me fa dire qu’avèm aquí un espectacle de tria.

            Las voses de las cantairas son remirablas e lor mesa en scena justa. Los biaisses qu’a Laurenç Cavalièr de las conjugar me sembla quicòm de pro excepcional. Cal qu’aja una percepcion exacta de caduna per las poder atal entrevescar tan armoniosament. La polifonia es una alquimia qu’a pas mai de secret per aquel artista dels sons. Es un joglaire de las sonoritats, de las intensitats e de las reverberacions. Las quatre interpretas son generosas dins l’esfòrç fisic e lor sensibilitat. Aquela simbiosa perfiècha entre meteire en musica e meteiras en votz produsís una resulta embelinaira.

            La qualitat de las cantairas, la coneissiam desempuèi los espectacles precedents. Çò qu’aguèri l’escasença de descobrir al moment d’aquesta prestacion es qu’en mai d’èsser de cantairas excepcionalas son tanben de percussionistas de tria. Soi pas un especialista de la musica, mas en tant qu’auditor, pòdi dire mon encantament d’aver ausit l’acompanhament musical prepausat. Los instruments utilizats son variats e la mestresa de las executantas plan afortida.

            Ajustan a las voses polifonicas de percusions non mens polifonicas, çò que fa de lor prestacion un espectacle unic e magic. Lo monde son estat talament estrambordats qu’a la fin del concèrt se son ronçats sus lo disc novèl mes en venda. Èran totes esmòuguts e contents a la fin de la serada.

            Fa gaug de véser que la creacion musicala occitana se pòrta encara plan. La produccion, malgrat una baissa per rapòrt a las annadas 1970, es encara dinamica. Ne vòli per pròva los disques recents de Mans de Breish, de Patric e d’Eric Fraj. Nos cal encoratjar los artistas occitans dins lor expression e mancar pas de los sollicitar per de concèrts. Maites serem a far viure la cultura, mai aurà de resson dins la societat occitana d’ara, e mai de gents se viraràn cap a n’ela.

            Cadun pòt crompar los disques de La Mal Coiffée sus lor sitinet. I trobarètz tanben lors contactes. La Mal Coiffée ... e los leons es un espectacle de mancar pas, de cap de biais.

                                                                                                                          Sèrgi Viaule

La Mal Coiffée

La Mal Coiffée

Tag(s) : #Tot en Oc, #Sèrgi-Viaule
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :