Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Lo jorn del despassament… demografic

            Ongan, lo jorn del despassament d’abenatge planetari es estat lo 28 de julhet. Valent a dire que cada an avança totjorn un pauc mai. Per balhar una idèa, en l’an 2000 lo despassament tombava lo primièr d’octòbre. Un despassament que comencèt tre la debuta de las annadas 1970. En 1961, per satisfar los besonhs annadièrs de l’umanitat, s’utilizava pas que de quatre parts tres las capacitats regeneradoiras de la Tèrra.

            Alavetz, coma cadun sap, lo despassament d’abenatge planetari es calculat cada an per un organisme que se ditz Global footprint network, probablament una famosa Organizacion Non Governamentala que s’i pòt, mai o mens, far fisança. La data del despassament d’abenatge planetari es lo jorn a partir del qual l’umanitat a consomat l’ensemble de las ressorças que la Tèrra pòt produsir en una annada. Valent a dire lo jorn ont la biocapacitat es agotada. La biocapacitat èssent l’evaluacion de la capacitat per un ecosistèma a reconstituïr sas resèrvas e a assimilar los degalhs deguts a lor consomacion. Per far cortet, lo despassament d’abenatge planetari es la data dins l’annada a partir de la quala lo manlèu noirissièr de l’umanitat traspassa la produccion de la natura.

            Ongan, per regenerar o renovelar çò que l’umanitat a consomit dempuèi la debuta de l’an, nos caldriá l’equivalent d’una Tèrra e de quatre parts tres d’una autra. Los especialistas estiman que vivèm a partir d’ara, e per cinc meses, en entamenant lo capital natura necessari al manten de la vida sus Tèrra. Prenèm a la Tèrra mai que çò que pòt balhar. Fai tirar Mariús que la cavala se nega…

            Per restablir aquela situacion catastrofica ; catastrofica al sens primièr del tèrme ; los ecologistas fan de proposicions, emai son de las bonas : demesir la consomacion de carn, se desplaçar en bicicleta, arrestar los desgalhatges de tota mena, etc… An rason que per frenar la subrexpleitacion de las ressorças tot es bon de prene e de far. Alavetz, a longor de jornada sus las cadenas de television e las antenas de ràdio nos venon tarabustar en nos explicant que ne cal arrestar amb l’emplèc de las energias fossilas, que i a tròp de veituras que se passejan als quatre caires de la planeta, que las vacas polluïsson, e debanan atal lor doctrina a longor de jornada e sus totes los tons.

            Nimai per zapar amb la telecomanda n’i a totjorn un per venir plorinejar que l’umanitat es gaire rasonabla, que consoma mai que non produsís e qu’atal la natura s’abena. Qu’a fòrça de tirar de la mar mai de peisses que ne pòt produsir, fin finala los oceans van venir de desèrts. Tornèm o dire, an rason.

An rason, mas l’umanitat qu’es aquò ? L’umanitat es tot simplament lo nombre d’umans sus la planeta. Alavètz, per ieu, a totas las preconizacions precedentas ne cal apondre una : la demografia. La resolucion del problèma poiriá èsser aquesta : se cal 1,75 Tèrras per noirir lo monde qu’i son dessús, benlèu que seriá judiciós de far demesir la populacion de 0,75 per n’arribar a la resulta aritmetica seguenta : 1,75 – 0,75 = 1. Aquí l’equilibri se fariá entre l’ofèrta e la demanda.

            Remarqui dempuèi totjorn que dins las solucions preconizadas, la de la subrepopulacion, pr’aquò a l’origina del problèma, es pas jamai presa en compte. Es tabó. Es causa curiosa que de « scientifics » se trigossèssen de tabós que, cama cadun sap, los dògmas fan la contra a la rason. Pr’aquò l’eqüacion es simpla e es pas besonh d’èsser sortit de Sorese[1] per la resòlvre : maites serem sus la planeta, e mens n’i aurà per cadun.

            Se metètz quatre vacas sus una ectara de prada las anatz poder noirir. Se ne metètz quaranta van totas crebar de fam. Es pas mai complicat qu’aquò. Disi pas que totes los que sèm actualament sus la planeta nos calguèsse pas ensajar de modificar nòstre biais de viure. Mas se la populacion contunha de créisser coma creis, aquelas bonas resolucions riscan d’aver lors limits. Las an ja. Bastaràn pas per tornar a una situacion sens despassament. Ne sèm al punt que se volèm pas anar cap primièr contra la muralha, nos cal soscar a una estabilizacion demografica sus la planeta. Puslèu que de comptar sus las marranas, los cataclismes e las guèrras per regular la populacion terrèstra, seriá pus savi d’enfaciar, tre ara, aquela regulacion.

            Mas non ! Degun ne parla enluòc. Lo politicament corrècte o empacha. Las gents s’autocensuran. E perqué se parla pas de subrepopulacion ? Pas besonh d’anar quèrre pus luènh. Es en causa dels dògmas religioses. Se lo cristianisme sul sicut nauleja entre doas aigas, l’islam, el, es unanim. Vòl pas ausir parlat de contraròtle de las naissenças. Al contrari ! Causa coneguda es que quand o pòt pas far per las armas compta sul ventre de las musulmanas per impausar sa dictatura al monde.

             Sèrgi Viaule


[1] « Èsser pas sortir de Sorese » es una expression idiomatica emplegada en Albigés e Lauragués (benlèu endacòm mai) per dire d’èsser pas anat a las escòlas. D’efièch, Sorese foguèt de temps lo sèti d’una escòla reiala famosa.

E perqué se parla pas de subrepopulacion ?
Tag(s) : #Sèrgi-Viaule, #Tot en Oc, #Tribune libre
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :