Chancelada foguèt lo país de Joan-Pau Verdièr

            Chancelada en Peiregòrd, vilòta de quatre mila estatjants, foguèt lo país de Joan-Pau Verdièr. Es aquí que l’autor, compositor e interprèta, vedeta de la cançon occitana, es enterrat. Los 5 e 6 d’abrial passat la municipalitat li volguèt far omenatge en organisant una fèsta sonada « Chança en òc ». Tenguèt tanben a balhar a un espaci public, l’esplanada davant sa bibliotèca-mediatèca, lo nom del cantaire : l’esplanada Joan-Pau Verdièr. Una lausa pichona foguèt pausada lo dissabte 6 d’abrial sus l’airal. La nuèit seguenta foguèt raubada. A créire qu’èra pas realament fixada sus la parabanda que la portava. Emai es vertat qu’a agachar una fotografia pareguda dins la « Dordogne libre », se vei qu’èra fixada pas que per dos vises. Son pauc de causa e aquò saufina lo bricolatge. Res a véser amb lo monument que s’ameritariá l’artista occitan. Parlem pas d’una estatua grandor natura, mas un buste, per exemple, seriá estat marcar un omenatge seriós a l’enfant del país.

I a per  dire sus aquela lausa realizada per lo pintre illustrator peiregordin José Correa. Aquesta portava un retrach tras qu’estilizat del cantaire. Talament suggerit lo retrach que sonque los qu’an conegut de viu Joan-Pau Verdièr lo podián a pro pena reconéisser sus aquela lausa. Valent a dire que las generacions futuras, se per fortuna la placa es tornada trobada e remesa a sa plaça, i veiràn pas qu’un grafisme qu’endevina quitament pas lo retrach de qualqu’un. A créire que las arts graficas modèrnas an lors rasons singularas que sonque los grafistas ne possedisson los còdis (se còdi i a). Mas rai de la suggestion grafica vist que la lausa portava, ça que la, lo nom de la persona omenatjada.

E aquí tanben i a per dire. Aquí çò que la lauseta portava coma inscripcion :

Joan-Pau Verdier

1947 – 2020

Conteur occitan, artiste

Auteur - compositeur – interprète

Vos pregui de plan entendre qu’es pas de marrida fe de ma part, mas soi plan obligat de remarcar mantunas intencions dins aquela redaccion. Primièrament manca l’accent grèu sus lo patronime del Paure Joan-Pau. Vertat qu’amb l’accent aquò auriá fach occitan e que se la comuna se permetèt de jogar un pauc sul prenom en lo metent en occitan, èra pas question per ela de jogar amb lo patronim que l’estat civil deu portar « Verdier » e non pas Verdièr. Certanament que la comuna vòl pas aver d’entravadisses amb la prefectura. Es atal en Occitània : la coardiá naseja d’en pertot e l’autocensura es permanenta. Tot lo demai del tèxte es en francés. Perqué ? Cossí ? Los occitanistas agèron pas lor vejaire a escalcir sul sicut ? Son estat consultats ? O alara son eles, los occitanistas, qu’an causit d’o metre en francés ? Probablament « per que totòm pòsca compréner » ? Es pas atal que se salva una lenga e qu’una lenga se torna socializar. Occitanista la municipalitat de Chancelada ? Non pas ! A pro pena capabla de lançar de polvera d’embornhiá a d’occitanistas qu’o acceptan per argent comptant.

« Sud-Ouest », « La dordogne libre » e maites jornals francofònes informan, alavetz, que la placa foguèt raubada la nuèit que seguiguèt son inauguracion. La malafacha foguèt comesa per qual ? Fins ara degun o sap pas amb exactitud. Ça que la, cadun i va de sas ipotèsis. Un quiti blòg occitanista i es anat de las seus. Per el, benlèu poiriá èsser un arganhòl qu’o auriá pogut far per simpla cobesiá e atal possedir una pèça unica. Poiriá tanben èsser l’òbra d’un destruci, una mena d’adolescent que destrusís per destrusir tot çò que li tomba jos las mans e qu’es ausit de destruire. Un bassacaire que tròba pas d’autres mejans d’expression que lo d’embrenicar tot çò que li passa a portada, just per existir un bocin. Aquò’s possible.

Ça que la, vesètz coma ai l’esperit mal plaçat ! Ieu ajusti una autra ipotèsi qu’es passada per malha, emai, notèm z’o, sul blòc occitanista. Sens voler càser dins una paranoïa antioccitana, se poiriá plan que foguèsse l’acte d’un ultra jacobin, d’un supremacista francés que suportàriá pas la quita possibilitat qu’a Chancelada i pòsca aver agut un cantaire occitan e que, per subrepés, li foguèsse fach publicament omenatge. Plan solide se tracha pas que d’una ipotèsi, pasmens soi estonat qu’aquesta aja pas traversat l’esperit dels redactor d’aqueste blòc.

Las gents son actualament talament condicionadas per l’empresa permanenta de la propaganda francista qu’una persona isolada pòt tanplan trobar inacceptable qu’una lausa portant lo qualificatiu d’occitan, per tan pichona foguèsse e escricha en francés, pòsca demorar a la vista de cadun. Se poiriá que foguèsse l’iniciativa d’una persona isolada.

            Un planh es estat despausat en justícia per la comuna de Chancelada. Es pasmens probable que la gendarmària trobarà quicòm mai a far que córrer darrèr l’autor d’un acte antioccitanista. Avèm pas res a esperar de la justícia e de l’armada francesas per far respectar l’identitat del país. Escafar l’occitan de l’espaci public es una tòca que se son balhats los imperialistas franceses a totes los nivèls. Sabon ben pro que çò que se vei pas, existís pas.

               Sèrgi Viaule