« Un souvenir indécent » d’Agustina Izquierdo

            Un gròs legeire occitan a pas jamai pro causas per s’assadolar. Cèrtas, pareisson un cinquantenat o un seissantenat de libres en lenga nòstra cada an, mas tot comptat e rebatut, aquò’s fa pas qu’un libre per setmana. A d’unes legeires ne cal mai per los apasturar. Per çò qu’es de ieu, quand ai tot legit en occitan, me viri cap a çò que se publica dins la lenga estrangièra que mestregi lo mai, valent a dire lo francés. Es atal que me tombèt dins las mans aqueste « Un souvenir indécent – Un sovenir indecent » d’Agustina Izquierdo.

            Soi totjorn estat grand amator d’erotisme. Ai força legit la literatura erotica, malurosament mai que mai en francés talament es vertat que la literatura erotica occitana es tras que paura. Escarses son los autors occitans que s’i son ensajats. A ma coneissença coneissi pas que dos autors a aver cavat lo genre. Robèrt Martí, plan solide amb son famós « Hic nos nomen mutat, aicí la nuèit càmbia de nom » publicat en 1989 qu’es una òbra de granda qualitat literària e que cal imperativament legir per los qu’o an pas encara fach. E Sèrgi Viaule que qualques annadas pus tard publiquèt un recuèlh de novèlas jos títol evocator de « Lo fotrairòl ». Mas mèfi, se tracha aquí plan d’òbras eroticas e non pas pornograficas. Personalament ieu fau la diferéncia. Mentre que dins l’òbra erotica i a rafinament e poesia dels senses, l’òbra pornografica es bruta, per dire pas brutala. Planhissi de longa que i aja pas una literatura erotica mai importanta al país dels trobadors. D’efièch, se i a una lenga capabla d’exprimir l’erotisme amb excelléncia, es plan la lenga nòstra. Que ne serà de las nòvas generacions d’autors ? Malgrat que d’aquestas passas la societat occitana semble tornar a una pudibondariá de cuols-benesits, cal esperar que los joves se sauràn desliurar d’aquela alienacion e tornar a una liura sexualitat.

            Alavetz, quand soi a trebar una librariá e que me tomba jols uèlhs un obratge erotic, me pòdi pas empachar de lo crompar. Mas ne va de la literatura erotica coma de las autras. I a çò bon e çò de mens bon ; mas tanben, qualques còps, çò de marrit. I a pas res de mai decebent qu’una marrida pesca. Un jorn tombi nas e nas amb un libre pichon que son títol n’es « Un souvenir indécent – Un sovenir indecent ». M’i arresti subre e còpsec lo nom de l’autora me tafura : Agustina Izquierdo. Aviái pas jamai ausit parlar d’aquela autora que, dins mon esperit e tre la debuta, son nom pudissiá l’escainom. La quatrena de cobèrta nos ditz qu’Agusta Izquierdo seriá nascuda en 1939 en França dins una familha de refugiats fugissent la dictatura franquista. Aquela supausada femna seriá tornada viure en Catalonha e escriu en francés. Mas coma degun la coneis pas ni d’un costat dels Pirenèus, nimai de l’autre, totòm es d’acòrdi per dire qu’es un escais. D’unes pensan que se trachariá de Pascal Quignard. Seriá el qu’a causit de s’amagar darrèr aquel escais. Personalament n’ajustarai pas mai que coneissi pas pro lo mitan literari francimand per me far una opinion sul sicut. Rai de l’autor, ara vegem l’òbra.

            Pas besonh d’èsser garnd clèrgue per se mainar que lo libre es estat escrich per un òme. La vision, la descripcion e l’imaginacion de l’amor carnal son pas las meteissas segon que se tracha d’un òme o d’una femna. Se me’n teni a ma pròpria experiéncia, solas las femnas sabon mestrejar l’erotisme. Los òmes ne pòdon ben far tant que vòlon, dins aquel domèni jamai de la vida egalaràn las femnas. Los grands autors erotics son d’autoras e totes los que sabon legir o pòdon pas negar.

            L’istòria contada dins aquel obratge se passa pendent las annadas 1920-1930 dins la nauta borgesia barcelonenca. Un mitant aisat e cultivat en cèrca d’experiéncias e d’emocions novèlas. Demest aquestas, plan solide, se tròba lo libertinatge. Se practica dins un mitan tampat coma se deu ; tampat mas tras que bolegaire. Un bolegadís que se debana en tota discrecion dins d’unas villàs ufanosas de la còsta qu’a n’aquela epòca portava pas encara lo nom de « Brava ».

            Dins aquel obratge l’Anonim desvolopa un erotisme leugièr de bona trempa. Lo libre es descopat en capítols cortets e sas frasas, elas tanben cortas, li balhan un ritme sostengut. Los quitis dialògs son minimalistas çò que, fin finala conven a n’aquela mena d’engimbradura libresca. Per plan dire, l’autor sembla mestrejar son afar. Se diriá qu’escriu aisidament, coma per se distraire d’un trabalh mai pesuc que fariá endacòm mai. Aquò’s damatge per çò que, coma o diguèri pus naut, la literatura erotica deu èsser una literatura coma las autras. Non pòt èsser un exutòri, mas un exercici de creacion a part plena. Aquela vision depreciativa de l’escritura erotica nòs bravament al libre. Una femna auriá pas jamai rendut un obratge tan pauc trabalhat. Francament se i a quicòm d’indecent dins aquel afar es plan la manca d’esfòrç de l’autor.

                Pèire Rabasse

            « Un souvenir indécent » d’Agustina Izquierdo.

Edicions Gallimard – colleccion Folio N° 2675. Despaus legal : decembre de 1994. 122 paginas