Max Lafarga ven de nos quitar

  Un poeta occitan ven de nos quitar : un poeta discret, de la lenga fina e doça, que sos “poemas de tèrra e de sang, dins la rega de Còrdas e de Bodon, trespassan de plan l’exotisme e lo folclòr…Son totes ragents d’umanitat” disiá Marcèu Esquieu, son mèstre e son amic.

   Nasquèt en 1942 a Sent Matin de Calhas, comuna de Pena, dins lo naut Agenés qu’apelam “lo país dels sèrres” ; son paire, paisan “a l’anciana” e sa grand parlavan tostemps nòstra lenga, mentre que la mair, regenta, defendiá de l’emplegar : e Max, se foguèt professor de francés (a Lengon), ensenhèt tanben l’occitan, jucat al breç, e que ne descobriguèt la literatura amb Marcèu, son professor.  Çò que li agradava lo mai èra la poesia, e un jorn  lo demon d ‘escriure lo prenguèt, mas, çò ditz, (dins lo film de P. Lavaud)“j’ai toujours écrit en occitan, je n’ai jamais rien écrit en français »

   Es atal qu’una tièra de recuèlhs espeliguèron : après  Tèrras mescladas (1986), i aguèt Moments (88), A punta d’alba  (93), Camins d’enlòc (98), A l’òrle del còr (2006), Las oras lentas (2009) , e lo darrièr, Sus la tuca del vent (bilingüe, amb un CD) en 2020.  La tièra dels titols es ja tot un poema ! Mai d’un prèmi (Pau-Froment, Jansemin d’Argent…) venguèt coronar aquela òbra tota imprenhada d’una sensualitat delicata, ont la natura e la femna se fondon dins lo mesma amor, amb l’aiga e lo vent, e los sòmis e los remembres….

   Avant que lo poeta se’n anguès per las estèlas, lo Patric Lavaud  aguèt la  bona idèa  de  li  consacrar un  polit film, del  titol plan causit : “Max Lafarga, enfachilhat de poesia” (2020) : lo podèm veire e ausir, “tel qu’en lui-même"… E ieu li vau ara daissar la paraula :

            Pas mai qu’un punt a l’orizon

            lo pescaire dels uèlhs de bruma,

            dins lo corrent que revoluma

            sembla perdut en orason…

           Joan Rigosta