Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Descobrissèm la poesia amorosa e erotica de Monica-Maria Ihry

            M’es sovent estat reprochat, e non sens rason, de presentar subretot la literatura occitana d’expression occitana mentre qu’ai tendéncia a negligir la literatura occitana d’expression francesa. Emai aquela critica es, o torni reconéisser, justificada. Dins nòstra societat ont la granda majoritat de las gents coneisson pas la lenga occitana, siá per çò que son d’origina estrangièra, siá per çò que son lengacopats a causa de la funèsta politica d’assimilacion que nos impausa l’empèri francés, los escrivans occitans escrivon mai que mai en francés. Es una realitat deplorabla e los quitis escrivans occitans francofònes planhisson lor situacion de poder pas escriure dins la lenga del país. Un país que, quand i son pas nascuts, planes an causit d’i venir demorar. La question que, pasmens, nos devèm pausar es aquesta : Qu’es aquò un escrivan occitan ? La responsa que propausi es la seguenta : Es escrivan occitan tot escrivan que se reivindica occitan, quina que siá la lenga qu’emplega per s’exprimir. Es la meteissa causa pels ciutadans : son ciutadans occitans totas las personas que se vòlon occitanas, quina que siá lor origina.

            Personalament m’arriba pro sovent de legir la literatura occitana d’expression francesa. A l’azard de mos rescontres, mai que mai dins los salons dels libres, pòt quitament escàser que crompèssi de recuèlhs de poesias. Quand, tanplan, m’aganta una picada sul còr, eisiti pas de porgir la man dins lo pòrtamoneda per acquesir qualques libres. Foguèt darrièrament lo cas amb « À l’encre sur ma peau / A la tinta sus ma pèl » de Monica-Maria Ihry, un recuèlh de poesias.

            Monica-Maria Ihry es estada ensenhanta dins una autra vida, mas ara per ara es mai que mai plasticiana e escrivana. Es tanben editritz qu’es una afogada de literatura. Es una femna sensibla que, quand ne vira, esita pas a publicar d’obratges seus en occitan. Pensi aquí a « Cerièra al país de las croquetas », un libre pels mainatges publicat en 2020 dins una revirada de Miquèl Deit e del nòstre amic Sèrgi Viaule, obratge el tanben editat per las edicions Cap de l’Estanh. Per los que son interessats, faguèri una presentacion d’aquel illustrat sul vòstre sitenet del Lugarn, dins ma rubrica del quinze d’abrial de 2020. Vos i podètz reportar a quin moment que foguèsse.

            Fins ara coneissiái Monica-Maria Ihry per sas òbras plasticas e mai que mai per sos dessenhs embelinaires, dels traches fins. Lo miracle dins son trabalh es son interpretacion iperfeminina de la feminitat. La causa es de mal escalcir, mas Monica-Maria Ihry a una percepcion delicata e evanescenta de la plastica femenina, que per ieu correspond a la realitat ; al mens a la que me’n fau. Es atal que percebi son còp de gredon e tanben sa pintura que la trobairitz es sovent a pintrar de nuses. Es capabla de transcendar la natura per n’accentuar la beutat. Dins sos dessenhs es capabla de balhar vida a un cotilhon en lo traçant pas que de mots. Atal porgís una dobla percepcion de sos vèrses, musicala e visuala. Jos sos pincèls, multiplica, decupla la beutat. Nos encanta lo monde al primièr còp d’uèlh. Es bonastre qu’aja abandonat l’ensenhament per se consacrar a sas arts.

            La poesia de Monica-Maria Ihry es un imne a l’amor : « Desiravi morir de gaug foguèsse pas qu’un moment », o encara pus luènh « Vòli somiar d’amor, sentir las vòstras longas mans empresonar mon còs ». L’autora, a còps, se fa sensuala « porgissètz-me aqueste ramelet del polit mes de mai e me dobrirai al seu perfum coma aquò vos agrada ».

            Aquel recuèlh clau tanben qualques poèmas nostalgics de joventut. Son aquestes que benlèu me pertòcan mai. Son las recordanças d’un temps de boèmi ont la vida se viu al present sens se trachar d’aver un numèro de Seguretat sociala. Fa la vida leugièra aquò’s lo ròtle, socialament inconscient, del poèta. Tirar de l’existéncia çò pus agradiu es la tòca de la poesia.  Per aquò far l’escritura deu passar per l’armonia dels mots e dels sens, çò que capita a plaser Monica-Maria Ihry. Posa dins la mag de la felicitat sos vèrses encantarèls.

            Sos poèmas, coma o avèm vist, son pas desprovesits d’erotisme (la poesia dels senses). Sovent son una pasibla crida a las carns : « Daissatz-me càser dins l’embriaguesa de vos, venètz beure lo meu calici e daissatz-vos anar ! » (…) « S’abandonèt dins mos braces, lo còs cridant als aflats e esperant dins la seda dels lençòls mas mans de saurèla pecairitz » (…) « Dins son casabèc desnosat, tressautavan d’unes popets redondets ». Gaireben totes sos poèmas, al mens los d’aqueste recuèlh, viran a l’entorn de « las flamas d’una comunion fervorosa… sus l’autar d’una luxura doça ». Amb Monica-Maria Ihry, la femna es suauda dins sa feminitat assumida. Sa poesia es una poesia feminista :

Lo còr leugièr e blau

repausava nusa dins la calama de las flors,

puèi s’endormiguèt dins la seu polida impudor,

la popa fièra e urosa

sus l’onda serena

d’un potonet novèl d’infinit…

            Lo recuèlh s’acaba per un ambient sus la ribas del Canal de las Doas Mars. Aquel poèma, de color pastèl, clava un viatge dins lo monde mièg-desvelat de Monica-Maria Ihry. Un monde d’amors e de carns armoniosament mescladas.

            Çò que suspren dins aquel recuèlh es la polivaléncia dels sentits de l’autora que, còp e còp, se sap far « ela » coma se sap far « el ». Bivaléncia dels sentiments e de las sensualitats ? La question rebala fins a la darrièra pagina e es dins aquela requista interrogacion que, fin finala, residís tot lo fachin de la poesia de Monica-Maria Ihry. Al final se pòt dire que rarament escrivana aurà aitant estranhament declinat las milantas facietas de l’amor. Un sentit que s’escriu a la tinta sus l’èime de totes los que presan la voluptat.

            Mercé a Monica-Maria Ihry per sa poesia e tanben sas illustracions que porgisson a cadun de sos escriches qualques delicioses vertigis d’esmòugudas. Aquel recuèlh s’ameritariá una traduccion en lenga nòstra.

            Pèire Rabasse

 

            « À l’encre sur ma peau » de Monica-Maria Ihry. Edicions Cap de l’Estanh. Despaus legal : febrièr de 2018. 100 paginas.

https://www.amazon.fr/%C3%80-lencre-sur-ma-peau/dp/2376130131

 

« À l’encre sur ma peau » de Monica-Maria Ihry

« À l’encre sur ma peau » de Monica-Maria Ihry

Tag(s) : #Tot en Oc, #Pèire Rabasse
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :