Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Lo roman istoric medieval occitan s’enriquesís cada an un pauc mai

            Florence Ferrari es una autora occitana d’expression francesa. Es una prosatritz especializada dins los romans istorics e esoterics. Dins sa bibliografia ja plan fornida ai causit de vos parlar de « Le dernier comte cathare / Lo darrièr comte catar » qu’es paregut darrièrament a la edicions TDO dins la colleccion del títol portant la marca de l’alienacion que se ditz « Histoire du Sud / Istòria del Sud ».

            Avoii qu’ai totjorn presat los romans istorics medievals occitans. Per d’unes, que se creson d’intellectuals de primièra borra, aquò fa pas seriós. A n’aqueles lor voldriái remembrar que la literatura es tanben facha per porgir de plaser. Per porgir de plaser en primièr a lo qu’escriu e en segond a lo que legís. Coma totes los gostes son dins la natura, ne cal per totes. N’i a que presan lo roman classic, d’autres lo roman policièr e maites, coma ieu, qu’entre fòrças causas presan tanben lo roman istoric medieval occitan. M’agradan las istòrias que se debanan al moment de la guèrra d’invasion presentada coma « crosada contre los Albigeses ». Me regaudisson los autors que son capables de brocar a l’infinit sus aquela temporada nefasta de l’istòria nacionala nòstra. Aimi los torneges de chivalièrs, las peregrinacions dels trobadors e la solituda dels perfaches caminant dins la clandestinitat per aver pas a pujar sus un lenhièr.

            Es un genre a part entièra dins la literatura nòstra que degun ne parla pas o que se’n parla pas pro. Los escrivans de lenga occitana s’i son gaire aventurats en defòra de Miquèl Jacquet amb son « Sagèl escondut » e Sèrgi Viaule amb « La venjança de N’Isard Cassanha ». Aqueles dos obratges publicats a las edicions dels Regionalismes. Son tanben aquelas quitas edicions que publiquèron « La sang de Tolosa » e « Lo tresaur dels Albigeses » de Maurici Magre en occitan. Publiquèron tanben darrièrament « Esclarmonda de Perelha » de Raimonda Tricoire. Son practicament las solas edicions a publicar aquela mena d’obratges en occitan. D’aquò devon èsser mercejats.  

            Aqueles romans tornan als Occitans lor istòria. Es un biais agradiu e leugièr de lor remembrar lor istòria pròpria. Per çò que la tòca d’un roman istoric es de tornar prene d’unes faches istorics averats per i brodar dessús. A n’aquò, nòstra montpelhierenca Florença Ferrari s’i sap far. Son roman es agradiu e plan escrich, emai se qualques còps i a qualques pichonas errors o inversemblanças istoricas que sols se’n mainaràn los especialistas e los atissats d’istòria medievala occitana. Mas aquestas son escarças e l’òbra se legís coma qual lèpa de mèl.

            Se tracha d’un roman plan alisat ont d’intrigas amorosas se venon entrebescar als eveniments politics e geopolitics de l’epòca. Causa que conven condreitament al genre. N’i a pas d’autra que Florença Ferrari per alestir de rescontres sentimentals a priòri inversemblables en temps de guèrra. Amb ela, lo legeire va d’estonaments en espantaments. Tant e plan qu’un còp lo libre dobèrt, li serà malaisit de lo daissar sens l’aver completament acabat. Aquò malgrat que foguèsse un pavat de tres cent cinquanta paginas.

            Es un roman de cavalcadas e d’espasas ont los chivalièrs occitans respèctan paratge mentre que los coards coardejan sens conéisser la vergonha. Amb Florença Ferrari nos passejam dins un monde medieval romantic coma sabon l’imaginar e lo descriure las femnas. Es escrich amb lo ritme que conven al genre.

            La sola causa qu’es benlèu de deplorar es que i a quicòm que truca (al sens pròpri) dins l’enonciat del títol « Le dernier comte cathare / Lo darrièr comte catar ». Tot sapient que se tracha de Raimond lo Seten, ditz Raimond lo Jove, lo qualificatiu de « catar » es benlèu prene tròp de libertat amb la realitat istorica vist que los Raimond de Tolosa, quin que foguèsse, se son pas jamai dichs catars emai se de mercés lor tolerància averada, an totjorn promòugut lo respècte de la libertat de consciéncia religiosa per totes los Occitans. Ja dins son temps Domenge Baudís, l’ancian conse de Tolosa, amb son libre « Raimond « lo catar » » aviá en partida fach la meteissa confusion. Mas remarcarem que l’ancian primièr capitol aviá agut l’èime de metre « lo catar » entre verguetas, çò qu’es pas lo cas amb lo títol de l’obratge de Florença Ferrari. Rai ! Coma se ditz dins parivas circonstàncias, segon lo degrà de consciéncia nacionala de cada lector, aqueste rectificarà el meteis, o pas.

            Pas besonh de confinament sanitari per se ronçar sus aquel libre. Lo vos aconselhi pas que pel plaser d’un moment literari leugièr.

                                                                                                                     Pèire Rabasse

« Le dernier comte cathare » de Florença Ferrari. Edicions TDO. Despaus legal per la darrièra edicion : junh de 2019. 350 paginas.

https://www.tdo-editions.fr/accueil/384-le-dernier-comte-cathare-9782366522884.html

« Le dernier comte cathare » de Florença Ferrari

« Le dernier comte cathare » de Florença Ferrari

Tag(s) : #Pèire Rabasse, #Tot en Oc
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :