Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Ongan festejam lo setanta-cinquen anniversari de l’Institut d’Estudis Occitans

 

            La causa me sembla pas pro mesa al lum, mas ongan festejam los setanta-cinc ans de l’Institut d’Estudis Occitans. Coma cadun sap, l’associacion es nascuda a la fin de la darrièra guèrra mondiala. Prenguèt la seguida de la Societat d’Estudis Occitans. Per marcar l’eveniment, me fau un dever de rebrembar dins aquesta cronica que l’Institut d’Estudis Occitans es l’organisme cultural màger de l’occitanisme modèrne. Amb son Conselh d’Administracion nacional, son Escòla Occitana d’Estiu a Vilanòva d’Òlt, son Universitat Occitana d’Estiu a Nimes, son sector editorial IDECO, sas seccions regionalas e departamentalas e, subretot amb sos cercles locals, recampa mai de dos mila sòcis. Es aquò que fa la fòrça de l’Institut d’Estudis Occitans : lo nombre de sos sòcis e son espandiment dins lo teissut social occitan. Ai pas lo nombre exacte dels cercles locals mas sabi que n’i a un dins fòrças vilas e vilatges del país. D’uèi es l’organisme que fa lo mai d’animacions als quatre caires d’Occitània. Òc-ben ! çò que fa la vitalitat de l’Institut d’Estudis Occitans, es qu’es present dins totes los cantons d’Occitània, almens dins sa part ocupada per l’Estat francés.

            Personalament soi sòci de l’Institut d’Estudis Occitans sens discontunhar desempuèi un mièg sègle. Mon adesion primièra data de l’an 1970. Amb ma carta del Partit de la Nacion Occitana, ma carta de l’Institut d’Estudis Occitans, es mon autra carta d’identitat nacionala. En tant que nacionalista occitan me sembla indispensable d'aparténer e de trabalhar tant coma pòdi per l’Institut d’Estudis Occitans. Farem pas nacion sens anar cap al pòble per li tornar l’enveja de prene en carga sa pròpria identitat. Aquò passa primordialament pel combat politic, mas l’èime occitan a besonh d’èsser entretegut de longa per d’activitats culturalas. D’aquí mon engatjament dins aquela associacion desempuèi plan temps.

            Me maini que d’aquestas passas l’Institut d’Estudis Occitans sembla plan mens dinamic que çò que foguèt dins las annadas 1970-2000. I a totjorn tantas seccions, tantes cercles locals e tantes sòcis, mas l’activitat sembla s’èsser amolida, aconsomida. Ai pas las chifras per poder far d’estatisticas precisas, mas de çò que pòdi constatar cada jorn, sembla que lo renovelament dels animators e dels administrators dins las instàncias de l’organisme se faga malaisidament. Autrament dich, nos cal de joves per prene la relèva. Sabi ben que d’unes mancaràn pas de me rebecar que lo fenomèn es pas pròpri a l’occitanisme e que se coneis dins totes los movements d’expressions culturalas e socialas. Rai ! Nos podèm pas acontentar d’aquel constat.

           Per contunhar de viure, emai de progressar que lo qu’avança pas, recuòla ; nos cal entindar de monde joves. Cossí far ? Soi pas lo sol a i soscar, mas a mon vejaire la primièra causa qu’avèm de far es de contunhar de trabalhar e de trabalhar encara. A fòrça de nos véser pertot sul terren public, lo monde acabaràn per s’interessar a çò que fasèm. Las gents vendràn e seguiràn se son aspiradas per un grand movement d’aire fresc. Es per aquò que nos cal tirar totes ensems dins la meteissa direccion. Coma al rugbí, nos cal jogar gropat. Non i pòt aver ges de concurréncia entre las diferentas instàncias de l’Institut d’Estudis Occitans. La maquina es en plaça. Nòstres egrègis davancièrs, Max Roqueta, Pèire Azemar, Robèrt Lafont, Pèire Bèc, Ives Roqueta, Miquel Grosclaude, etc… per citar pas que los que nos an quitats, nos an ofèrt l’ostal aprèp l’aver bastit. A nosaus de contunhar de lo far viure dins la gaug e la bona umor, mas non pas sonque ; nos devèm de l’agrandir.

            Dempuèi qualques annadas ai malurosament l’escasença de constatar la desmobilizacion dels sòcis de l’Institut d’Estudis Occitans. Encara recentament al moment de l’inventari dels libres que son al despaus d’IDECO, a Puèglaurenç en Albigés. Doblidessem pas que l’I.E.O., emai se d’autres valents editors trabalhan a sos costats, demòra lo primièr editor de lenga occitana. Amb sas colleccions prestigiosas « Atots » (pròsa), « Messatges » (poësia), « Flor envèrsa » (traduccions), etc… ten a plecs de brasses la literatura nòstra. Permet a la creacion literària de viure. Aquesta literatura permet al seu torn de suscitar de vocacions novèlas d’escrivans. Adoncas, per l’inventari annadièr de las pialas de libres, lo Conselh d’Administracion nacional delarga una crida als valents per venir trabalhar una jornada a n’aquel prètzfach. Alavez, soi malcorat de constatar que la crida es pas ausida. Atanben son de monde de Provença, de Gasconha e de Lemosin que venon far aquel trabalh a Puèglaurenç. Mentre que lo luòc es al caireforç dels paises d’Albigés, de Tolosan e de Lauragués, los sòcis d’aquestes parçans se mobilizan pas. Son los quitis sòcis del C.A. nacional que son obligats de far de centenats de quilomètres per complir aquela gasanha. Jamai de la vida se seriá vist causa pariva dins las annadas 1970-2000 ont, çò me sembla, los militants èran plan mai solidaris, plan mai engatjats e avián benlèu un pauc mai de sens practic.

           Per l’escasença d’aqueste setanta-cinquen anniversari de l’Institut d’Estudis Occitans, vòli aicí saludar la valentiá de las militantas e dels militants elegits al Conselh d’Administracion nacional que son Anna-Maria Poggio, Isabèla Méjean, Pèire Brechet e Estève Roux, per citar pas que los mai actius. Sens doblidar, plan solide, lo dinamic director de l’organisme en la persona de Laurenç Gosset. Alara que tròp sovent los sòcis demòran replegats sus lor estructura locala sens levar lo cap, los cal mercejar de contunhar far virar la maquina a l’escalon pus naut de la federacion. Mercés a n’eles de se consacrar a n’aquel trabalh administratiu fastigós que se fa sovent dins l’ombra. Doblidessem pas jamai que l’Institut d’Estudis Occitans es una construccion solidària : un estatge s’esfondrariá e seriá tot l’edifici que s’aplatussariá. Cresi pas que sap de sòci, a quin nivèl foguèsse, o desirèsse.

                                                         

 Sèrgi Viaule

 

Institut d’Estudis Occitans

Institut d’Estudis Occitans

Tag(s) : #Sèrgi-Viaule, #Tot en Oc, #Tribune libre, #occitanie
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :