Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Distanciacion sociala o distanciacion sanitària ?

 

            Se poiriá discutir cent ans del benfach, o pas, del confinament sanitari. Soi pas medecin e encara mens virològista, alavetz, pòdi pas jutjar exactament de çò qu’es estat bon de far o pas. Pasmens, çò que vesi es que d’unes paises qu’an pas confinat, qu’an pas embarrat son monde dins los ostals, aguèron mens de contaminats e de mòrts que certans qu’o faguèron. Perqué ? Cossí ? Mistèri e pluèja d’aiga… Foguèt una question d’aver agut de sèrvas de masquetas ? Mas tanplan pòt tanben èsser una question geografica. Benlèu que lo virus s’agrada melhor jogar de marrits torns jos d’unas latitudas e pas jos d’autras. Biologicament estant, aquela pandemia es per ieu un mistèri. O demorarà probablament eternalament. Se lo covid 19 m’empòrta al paradís, probablament qu’amont-naut passarai mon eternitat a me gratussar lo cimèl del crani en me demandant perqué aquela calamitat nos es tombada a pelha a un moment ont la tèrra virava pro redond. Mas aquí es lo « pro » qu’es segurament de tròp. D’efièch, s’a d’unes endreches las causas podián anar, a d’autres es encara e totjorn la misèria, e aquesta va pas far en s’arrengant amb aquela fotuda marrana. Una epidemia que, pauc o pro, patissèm totes.

            Fins ara, totas las pandemias que coneissiái, las sabiái per las aver descobèrtas suls manuals d’istòria. E per las que rebalan encara de pel monde, de n’aver ausit parlar a la television. Jamai auriái pas cregut de ne viure una. Aborrissi aquela malautia, qu’a causa d’ela me retròbi relativament embarrat. Supòrti pas la preson, emai foguèsse, coma es lo cas, dins un ostal confortable amb un grand jardin, un òrt, un talhièr de reparacion e de bricolatge.

            Arribi pas a concebre que se traguèsse d’un confinament sanitari per çò que, e mai la propaganda estatala ensagèsse de nos botar la caganha a longor de jornada, capiti pas a aver paur. I a pas res a far ; ai pas paur. Es benlèu d’immaturitat e d’inconsciéncia, mas i pòdi pas res, es atal. Se jamai lo virus m’empòrta, m’aurà emportat sens me far paur. Ai pas jamai mes de masqueta per sortir e me lavi pas pus sovent las mans qu’abans la crisi. Soi de los que creson que ne fasèm tròp. Que lo govèrn no’n impausa tròp. Que las mesuras de proteccion son tròp regdas. Mas un còp de mai, del punt de vist sanitari soi pas solide de res. Benlèu que sens confinament allòc d’aver agut 25 000 mòrts n’auriam agut lo doble, lo triple o lo quadruple ? Plan degordit lo qu’o poiriá dire. Mon sentit es que las obligacions, impausadas de fòrça per la repression, me semblan disproporcionadas. Remarcarètz qu’en França lo poder impausa d’obligacions, mentre qu’en Alemanha fan pas que de preconizacions.

            La privacion de libertat es quicòm de terrible. La autoritats gausan parlar de « distanciacion sociala ». Quina òrra expression per un Occitan. E mai en demorant dins lor optica, seriá estat pus uman de parlar de « distanciacion sanitària ». La maire pòt pas mai abraçar son enfant, l’oncle sa neboda e la mameta sa felena se vivon pas dins lo meteis fogal. Cada jorn soi a me demandar cossí i a pas mai de revòltas contra aquela lei que nos obliga de far un papafard cada còp que sortissèm. Urosament ne podèm far tantes coma volèm, çò que fa que, quand aquò me canta, demòri gaire a l’ostal. Mas pòdi pas anar plan luènh e, fin finala, ma vida es entravada. Psicologicament, lo sol fach de saber que pòdi pas anar ont vòli e quand o vòli, aquò m’es insuportable. A fòrça de far paur, las autoritats an capitat a congrear una unanimitat a l’entorn de l’emprisonament. Fòrças personas se son fachas prisonièras volontàrias. An talament la petega -sovent mai de la polícia que de la malautiá- que ne fan mai que çò que lor es demandat. A n’aquel prepaus me demandi, a còps, se cal parlar de psicòsi o de paur policièra.

            Quin tristum ! Ieu me passegi en vila las mans dobèrtas e sens masqueta. E sabètz çò que se passa ? D’unas personas enmasquetadas, engantadas e envisieradas que m’arriban de cara, en me vesent fiulejar dins las carrièras, cambian de trepador. Cambian de trepador coma s’èri lo pestiferat, lo ronhós del canton. Aquí cossí las relacions socialas ne prenon un còp, cossí se desagrègan. Se l’economia patís bravament d’aquela pandemia, la civilitat ne patís encara mai.

            L’autra punicion, amb l’embarrament e la privacion de libertat, es l’interdiccion dels contactes umans. Totòm, mai forçat que volontàriament, se va escondre darrèr una placa de plastic, darrèr una masqueta, darrèr un parelh de clucas. Mas ont anam, ont se sèm arribats ? Reconeissi pas mon Occitània tan aimada ont de costuma las gents caminan dins las carrièras braces en quèrba. Ont lo monde rison a plec de gargalhòl e se potonejan a bèl èime. D’uèi, ai l’impression de rescontrar pas que zombis e trèvas.

            L’autre jorn, sul rambador del supermercat rescontrèri una benevòla del club de rugbi. Dins un vam frairal, e coma o fasèm desempuèi de decennis, nos abracèrem. Alavetz, las gents nos agachèron coma s’èrem de mostres. Avèm transgressat çò que la propaganda permanenta nos presenta coma una lei inviolabla de subrevida : la distanciacion sociala. Los passants nos fugiguèron de tira coma s’èrem de d’eretges : Cossí i a encara de monde que gausan se potonejar en public ? Los criminals ! Faguèron un grand bestorn per nos evitar. Aürosament los gendarmas èran pas dins los alentorns se que non, coma dangieroses vectors (complicis ?) del coronavirus serián estat sulcòp denonciats.

            Lo monde an paur e son patetics. Lor pòdi pas reprochar d’aver paur, mas me butan dins un desagradiu malaise. A tòrt o a rason los vesi coma s’èran de mainatges. Supòrti pas de marchar al pas, nimai las gents qu’o fan. Disi pas que caliá pas prene qualques precaucions, coma o recomanda los medecins, mas tròp es tròp. Sabi qu’es completament iconoclasta de denonciar aquelas constrenchas alara que de monde son a morir, mas se parla aquí de libertat individuala. Imaginatz una segonda l’impensable ! Nos vòlon empachar de nos sarrar de mans e de nos potonejar quand n’avèm enveja. L’idèa m’es, del tot, insuportabla.

 

Sèrgi Viaule

La privacion de libertat es quicòm de terrible
Tag(s) : #Covid-19, #Sèrgi-Viaule, #Tribune libre, #Tot en Oc
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :