Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

Lo lector de la val nos ofrís son recuèlh annadièr de novèlas

 

   Desempuèi vint e sèt ans, la valenta associacion Lo lector de la val, implantada en país tolosan, organiza son concors literari de novèlas. Alara que per d’unes concors sol un tèma es prepausat, la particularitat d’aqueste es d’impausar als escrivans potencials de començar lor tèxte per una frasa, la meteissa per totes. Es aquò que ne fa l’originalitat e l’interés. Atanben, a cada an un pauc mai de succès. Que se trachèsse de sa seccion francesa coma de sa seccion occitana las participacions son totjorn mai nombrosas.

   Coma cada an, un escapolon dels tèxtes (per mitat en francés e per l’autra en occitan) son publicat en recuèlh. Ongan la liurason pòrta lo títol de « Còp de teatre dins lo vent ». Per çò qu’es de la lenga nòstra, sièis novèlas son publicadas. Mas l’atrach pel concors es tala que plan maitas l’aurían pogut èsser, s’èra pas que la plaça desfautèsse. Non solament lo libre es publicat, mas per çò que concernís la seccion occitana, un disc es tanben enregistrat e publicat, puèi inserit dins lo volume. Pel concors de 2018, son pas mens de dotze novèlas que son estadas legidas devant un micrò. D’unas son legidas per los quitis autors, d’autras lo son estadas per Annia Wolf, Danís Batut, Eric Lheritier, Joan Joret e Pèire Cortinàs. Totes an trabalhat amb una mestresa quasi professionala.

   De mai en mai se vei ara de libres en occitan acompanhats d’un supòrt audio. Se pòt èsser un biais de butar al monde a legir, perqué pas ? L’autre avantatge d’aqueste disc es que pòt servir als animators de las nombrosas estacions de ràdio. Al meu vejaire, se pensa pas pro a n’aqueles militants que sovent van benevòlament e setmanièrament animar d’emissions en lenga nòstra.

   La partida occitana del recuèlh comença per una novèla de Sèrgi Viaule. Aqueste escrivan, collaborator regular de la revista Lo Lugarn es sòci del Partit de la Nacion Occitana, es un costumièr del concors. Sa novèla pòrta lo títol de « L’èrba de matagòt ». Plan solide, comença per la frasa impausada. Puèi, lo debanar del tèxte -long per una novèla coma Sèrgi Viaule es acostumat de procedir-, vira a l’entorn d’una capèla isolada al mitan d’una selva. Un mistèri vilastreja a l’entorn del sanctuari. Un jovent es obligat de passar per aquí per complir una comission fisada per sa maire. Lo vent se leva e lo dròlle es embelinat per la santa patrona de la capèla. Quand ne torna partir, sap pas mai vertadièrament ont es, nimai ont va. Per plan dire, es perdut. Lo temps degruna e capita pas de sortir del bòsc. Vira en redond. Entretemps, farà un rescontre pauc o pro magic. Cossí se tirarà d’aquel afar ?

   Aquela novèla es d’un suspens gaireben insostenible. Çò de particular en çò de Sèrgi Viaule es qu’a causit de començar per la frasa impausada, coma o vòl lo reglament del concors, mas el pren l’iniciativa desempuèi qualques annadas de començar e d’acabar son tèxte per aquela frasa. A causit d’ajustar una dificultat a sa creacion. Aquel fach es d’ont mai de senhalar qu’es lo sol a o far.

La segonda novèla « Monsen lo curat, lo paure d’el », es de Guiu Reilles. Coma son títol o indica, se tracha d’un eclesiastic qu’arriba tot fresc dins un vilatge. Aquel tèxte es d’una factura a l’encòp classica e remirablament escalcida. Mas l’autor ne demòra pas a n’aquò. L’enregistrament de sa novèla es una performança excepcionala. Guiu Reilles a un ritme sostengut e una diccion fòrça clara. Son accent pega exactament al tèxte. Sap metre d’intonacion dins sa diccion. Son enregistrament es segurament un dels melhors del disc. L’òme es bon comedian. Guiu Reilles acaba sa pròsa amb lo títol que li a balhat. Un biais de tampar lo cercle.

   « La galinejada de Sant-Andrieu » es lo tèxte que nos ofrís l’escrivan cevenòl Jòrdi Peladan. D’efièch, l’originalitat d’aquel concors es de recampar d’escrivans novelaris amb d’autres que son mai o mens reconeguts. Aquò’s dire la convivialitat d’aquela iniciativa al servici de la literatura nòstra. Lo tèxte de Jòrdi Peladan a la qualitat de sa produccion anteriora. Fa totjorn gaug de legir la lenga precisa e jucosa del nimesenc. Amb aquò, son imaginacion es tan creatritz coma es susprenenta.

   La novèla seguenta es una òbra collectiva que la devèm a una quadreta del licèu Claudi Nogaro de Montelh, en Carcin-Bas. Lo tèxte es, coma nos i podiam esperar, d’una modernitat que renovela un bocin lo genre. Es amb bonur que los joves liceans endralhan de camins bartassièrs. Lo legeire se regala d’una pròsa novatritz. Lor tèxte es titolat « La davalada ».

   La part occitana del recuèlh s’acaba per dos tèxtes, eles tanben collectius que devèm a de liceans de Negrapelissa : « Lo gal en folia », e als escolans de la calandreta de Mureth : « Los jòcs olimpics de la magia ».

Lo libre-disc se pòt crompar per la modica soma de nòus euros en escriguent a l’adreiça segenta :

Lo Lector de la val

1, rota de Pontpertusat

31450 Deyme

Tel : 05 61 00 51 16

            E se aprèp aver legit la produccion dels autres, vòstra imaginacion vos prusís ; alavetz, aquò vòl dire que siatz prèstes per participar, en tant qu’autora o autor, al concors venent.

                                                                                                                    

Pèire Rabasse

 

« Còp de teatre dins lo vent » collectiu. Edicions « lo lector de la val ».

Despaus legal : octobre de 2018. 148 paginas.

 Edicions « lo lector de la val »

Edicions « lo lector de la val »

Tag(s) : #Pèire Rabasse, #Tot en Oc
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :