Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog

L’autobilanç de Renat Ricarrèra

 

    Renat Ricarrèra es conegut per èsser estat conse d’Ortés pendent dos mandats, de 1989 fins a 2001. Es tanben conegut per èsser estat conselhièr regional d’Aquitània. Es el que foguèt delegat a las lengas regionalas abans lo mandat de David Grosclaude. Ademai foguèt responsable d’una comission de reflexion tocant a las lengas e culturas regionalas al dintre de l’Associacion de las Regions de França, associacion presidida per Alan Rosset, actual President de la Region Novèla-Aquitània.

    Dins aqueste libre testimoniatge, Renat Ricarrèra torna sul periòde de mai de 1968. Lèu lo cinquanten anniversari de la « revolucion maiala » ! Un temps que correspondèt a la joventut de l’autor. A l’epòca èra regent novelari a Ortés, militant sindicalista e militant politic al Partit Socialista Unificat. Aquesta evocacion del PSU farà se remembar fòrças causas als vièlhs militants…

    Renat Ricarrèra torna dins son obratge, non soncament subre son ininerari personal, mas tanben subre tota una temporada de la militança d’esquèrra en Bearn. O fa amb l’intelligéncia porgida per d’annadas e d’annadas de vida publica. Emai vertat es que Renat Ricarrèra deguèt far pròva, a longor d’accion militanta e publica, d’engèni dins lo compromés. Deguèt far pròva tanben de saviesa dins la multitud de negociacions que deguèt iniciar e menar a bon pro. Las pus malaisidas essent, plan solide, las entre aparelhs de partits. Mas jamai se reneguèt pas completament.

    Òme de conviccion e de terren, Renat Ricarrèra èra pas programat per las batèstas intèrnas a l’esquèrra. Mas s’i faguèt lèu. Es çò que conta dins aqueste obratge. Aquel libre es un pauc nostalgic. Foguèsse pas que pel ton emplegat quand parla de son periòde passat al PSU e sa causida, que sentissem forçada pels eveniments, de passar al Partit Socialista francés. Pasmens, se lo militant ortesòl sapièt nadar dins las aigas trebolas de l’esquèrra jacobina, aimava pensar que la sinceritat de sas conviccions lo preservariá d’un carrierisme lamentable coma ne vesèm tantes al Partit Socialista francés. Foguèt pas lo cas, i pescolhèt de decennias.

    Pasmens, aquela cèrta generositat ont l’òme se sap escafar devant l’interèst general fa la fòrça del seu bilanç. Aprèp èsser passat ont es passat es estonant que l’òme siá demorat sanitós. Subretot aprèp aver costejat d’annadas de politicards socialistas del calibre d’Andriu Labarrèra e d’autras que citarem pas per paur de ne doblidar qualques unes (son talament nombroses).

    La seu sinceritat va, dins aqueste libre, fins a confessar son error politica d’aver pas, en 1969, votat positivament al referendum subre la regionalizacion iniciat per de Gaulle. Ecriu a n’aqueste prepaus : « Gardi lo regret de las quinze annadas qu’avèm perdut en 1969 en nos opausant, per de motius politicians, al referendum del general de Gaulle. De gaulle prepausa a l’epòca d’unas reformas qu’auriam degut acceptar : la regionalizacion, la supression del Senat, l’evolucion del Conselh economic e social. D’acòrdi subre tot, trapam lo mejan, amb lo PSU, de dire non al motiu que « Ça que la se pòt pas dire de òc a de Gaulle » ». Aquela confession onòra l’autor e lo politician lucid que foguèt.

    Pasmens, e malgrat la seu sinceritat, Renat Ricarrèra se daissa qualques còps anar sus la penda del notabilisme. Valent a dire qu’amb las annadas a trapat lo biais de parlar per res dire. Ne vòli per exemple lo discors que prononcièt a Besièrs lo 17 de març de 2007 al nom de la candidata socialista a las eleccions presidencialas. Dins aqueste, emplega la lenga de fusta a fum la codena. Se trachèt d’una parladissa cròia sens nat contengut autre que la represa dels mots d’òrdre dels organisators de la manifèstacion. Lo pus tristàs es quand Ricarrèra/Royal acusavan lo govèrnament Chirac/Villepin d’aver « malament contribuït a la degradacion » de la lenga e de la cultura occitanas. Avèm vergonha per Renat Ricarrèra d’aver fach mina de desbrembar las longas annadas ont los socialistas franceses, sos amics, avián tot lo poder de cambiar las causas sul sicut e, al contrari, coma Chirac/Villepin an eles tanben malament contribuït a la degradacion de nòstra lenga e cultura. Se, a còps, lo militant Renat Ricarrèra pòt semblar remirable de volontat e de convicion, per contra lo politician gascon es de còps patetic de demission e de somission. Va sens dire que foguèt probablament lo tribut de pagar per sa relativa longevitat politica.

    Malgrat tota la simpatia que s’amerita l’ancian conse-regent d’Ortés, se pòt ça que la pas passar jos silenci lo fach que, de temps, foguèt lèste a seguir la votz de sos mèstres. N’es lo cas per exemple de la particion del despartament dels Pirenèus Atlantics en dos despartaments de País Basc e de Bearn. Benlèu que lo son de la votz de la quasi unanimitat dels elegits bascs que demandan la creacion d’un despartament basc portèt pas fins a Ortés ? Sus un sicut tan caporal òm regreta lo fregelum del rocardian Renat Ricarrèra. Probablament qu’aquela demission foguèt deguda a l’ostilitat e al dictat de l’ultrà jacobin Andriu Labarrèra qu’a l’epòca menava lo Partit Socialista francés dels Pirenèus Atlantics. Lo menèt al pas de l’auca fins a la seu despartida. L’ancian conse d’Ortés escriu : « Pr’aquò, lo País de Bearn es ineluctable. Caldrà ben unir las competéncias e las energias a l’escala d’un territòri pertinent e interessant ». Baste ! Mas alara cal anar fins a cima d’aquesta logica e militar per la creacion, non pas d’un país (entitat administrativa fosca), mas d’un despartament Bearn. Perqué pas militar de cotria amb los ciutadans e bailes basques ? Objectivament, Bascs e Bearneses an un interés comun al desdoblament del despartament dels Pirenèus Atlantics. Mas un còp de mai lo problèma es eludit per l’ancian elegit occitan que de subrepés se disiá occitanista. Constati un còp de mai que del costat occitan, en defòra del Partit de la Nacion Occitana, la question demòra tabó e que cap de solidaritat s’enança pas cap als nòstres amics e vesins bascs.

    Perfin, sus la forma de l’obratge, se i trapa, se gausi dire, la gossa a l’ensalada. Vòli dire que coma dins lo libre precedent de Renat Ricarrèra (D’Orthez de d’Oc – 1999), tot i es barrejat cap e cuol, l’economia sociala costeja un omenatge al campion ciclista Robèrt Casalar. Unas reflexions viti-vinicòlas seguisson de tira qualquas soscadissas subre la pedagogia, etc…

 

« Le feu et les braises » de Renat Ricarrèra. Edicions « d’Ortés e d’Òc ».

Despaus legal : febrièr de 2008. 140 paginas.

                                                                                                                     Pèire Rabasse

                                                                     

« Le feu et les braises » de Renat Ricarrèra.

« Le feu et les braises » de Renat Ricarrèra.

Tag(s) : #Tot en Oc, #culture, #Pèire Rabasse
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :