Una extrèma esquèrra occitana a la remòrca de París

            Lo fach es pas novèl : l’extrèma esquèrra occitana es sempre estada a la remòrca de l’extrèma esquèrra francimanda. Tre son espelida coma movement politic en seguida del mes de mai de 1968, l’extrèma esquèrra occitana es pas jamai estada capabla d’autonomia de pensada. Foguèt pas jamai en capacitat d’enfaciar una trajectòria singulara. Pièger ! Semblariá que foguèsse pas jamai estada capabla d’analisis politicas pròprias.  

A pas jamai fach que degaunhar sa « granda sòrre » de París. A saber s’es per pigresa o per incapacitat intellectuala ? De ma pròpria experiéncia e de las observacions qu’ai pogut far dempuèi mai de mièg sègle, dirai que se tracha a l’encòp d’incompeténcia e d’osiositat. Es totjorn pus aisit de desgaunhar lo mèstre que de soscar a se crear un avenidor pròpri. Aquela malurosa e pietadosa extrèma esquèrra occitana es totjorn prèsta a repapiar los prèstes-a-pensar carrejats pels canals mediatics francimands. A quitament pas la volontat de cercar d’informacions enluòc mai que sus las cadenas de television de la TNT (Television Numerica Terrèstra).

            Rai d’agachar las cadenas de la TNT ! Mas a quitament pas la capacitat de criticar condreitament çò que s’i difusa. L’ultrà esquèrra occitana a pas jamai agut l’esperit critic. S’es de longa, e contunha, de se far la corrèja de transmission de l’esquèrra francimanda. Fa cinquanta ans l’extrèma esquèrra francesa èra maoïsta ? L’extrèma esquèrra occitana tanben. D’uèi es melenchonista ? Alavetz l’extrèma esquèrra occitana escota la votz de son mèstre. Per plan dire, -emai s’aquò m’arraca d’o constatar en çò de qualques uns de mos conciutadans-, a per rapòrt a França una mentalitat d’assubjectida. A pas cap de discerniment pròpri. Es obnubilada, pivelada per la verenosa pensada parisenca. Se’n pòt pas destacar. Per aquò far, li caldriá aver d’independéncia de pensada mas l’independéncia sembla un concepte que l’extrèma esquèrra occitana coneis pas.

            Venèm de viure una temporada d’eleccions legislativas dins l’Estat francés. Lo tèma central de la campanha electorala sus totas las cadenas francimandas de television, a l’excepcion notabla de la cadena catolico-reaccionària CNEWS, èra « far barratge al Rassemblement National ». Fòrt e mòrt totas las cadenas an escupit matin, miègjorn e ser aquel mantrà : « Far barratge al Rassemblement National ». Fin finala, los electors, totes jacobins e francistas, se son dichs qu’a votar per un partit supremacista francés, tant valiá votar per lo mai francesàs de totes. Es atal que lo Rassemblement Nacional es vengut lo primièr partit de França e qu’a, contrariament a çò que ditz la messorguièra France insoumise, lo grop mai important a l’Amassada Nacionala (lo Nouveau Front Populaire essent lo recampament de quatre grops de l’Amassada Nacionala). Las messorgas d’aquel monde son una pròva de mai del mesprètz qu’an per lo pòble. Son mespressoses dels pòbles coma o foguèron l’estalinisme, lo maoïsme, lo bolivardisme, lo castrisme e ne passi qualques autres.

            Mas tornem-ne a la lamentabla extrèma esquèrra occitana. Los occitanistas d’aquela dralha agèron paur de l’espaurugal que los mediasses parisencs lor brandissiá de longa davant lo nas. Agèron paur del RN coma agèron paur de la COVID. « S’o dison a la TV es que deu èsser vertat » que se pensèron sens aver a soscar mai. Pigresa que pigresa vos disi !

Benlèu pensarètz que lo raprochament entre paur del RN e de la COVID es desplaçat e exagerat. Benlèu pas tant qu’aquò quand se pensa que pendent de meses e de meses la dòxa francimanda demandèt a totes de levat un « cordon sanitari » contra lo Rassemblement National. Òc-ben, un cordon sanitari coma s’aquestes aguèsson la pèsta, la garramanha e, per far bona mesura, la castapiana. Los mèdiasses parisencs ajustavan sus un ton peremptòri e autoritari que totòm deviá metre una « distanciacion politica » entre eles e lo Rassemblement National.

            A creire que los primièrs a aver pres la petòcha son los de l’extrèma esquèrra occitana, o çò que ne demòra. Alavetz, amb lor mentalitat d’esclaus, per far plaser al mèstre, an pas acabat de tractar lo Rassemblement National de faissista, de nazi e de racista. Los pauròts ! Se efectivament lo Rassemblement National es un partit d’extrèma drecha tant anti-occitanista que los autres partits francés, tòtom sap çò qu’es un partit faissista. Una de las caracteristicas d’un partit faissista es de possedir una milícia e d’emplegar la violéncia politica. Çò qu’es pas lo cas del Rassemblement National. Las gents an d’uèlhs per véser, d’aurelhas per ausir e subretot un cervèl per pensar. Coneisson tanben un parent o un vesin que vòta RN e an condreitament de mal a lo se representar en nazi. Los ultrà-esquerristas son ridiculs e son los sols a se’n mainar pas.

            Lo fach es que per aquelas darrièras eleccions legislativas la granda majoritat dels occitanistas de l’esquèrra extrèma se son levats contra las candidaturas occitanas al primièr torn de l’escrutin. Segon lor paura e traça comprenèla caliá « far barratge al Rassemblement National » tre lo primièr torn. En Albigés demandèron en lo menaçant, a un valent que se presentava de renonciar a sa candidatura. Tenètz-vos plan -e comprenga qual poirà-, lo menacèron d’assignacion en justícia (sic).

Tot occitanista que voliá far viure lo combat politic occitan, e doncas far existir Occitania, foguèt sovent e despietadosament tractat de faissista. De notar que los ultrà-esquerristas an pas qu’aquel mot en boca. Malurosament an un vocabulari tan paure coma lor intelligéncia es flaca. Per eles, fòrt e mòrt, caliá votar per l’esquèrra francimanda. Per eles, e per dire de téner una vertadièra « distanciacion politica » amb lo Rassemblement National, caliá, plan solide e imperativament, votar per lo Nouveau Front Populaire. Alienats que son, insolentèron los coratjoses candidats occitans que se mantenguèron. Va sens dire que per ieu, aquel monde, an quitat d’èsser d’occitanistas. Son pas mai dignes d’aquel qualificatiu. Son completament fanatisats e convençuts que l’esquèrra francesa a vocacion a dominar la galaxia.

            Aquel monde an lèu fach de demembrar que l’esquèrra franchimanda agèt totes los poders dins las mans del 26 de junh de 2012 (eleccions de Claude Bartolone a la presidéncia de l’Amassada Nacionala) fins al 30 de setembre de 2014 (pèrdia de la majoritat del Senat), siá 2 ans e 3 meses. Pendent aquela temporada l’esquèrra franchimanda èra majoritariá pertot dins las instàncias del poder d’Estat :

Presidéncia de la Republica : François Hollande del 15 de mai de 2012 fins al 14 de mai de 2017.

Primièr Ministre : Jean-Marc Ayrault del 15 de mai de 2012 fins al 31 de març de 2014 ; puèi Manuel Valls del 21 de junh de 2014 fins al 6 de decembre de 2016.

President de l’Amassada Nacionala : Claude Bartolone del 26 de junh de 2012 fins al 20 de junh de 2017.

President del Senat : Jean-Pierre Bel del 1^èr d’octobre de 2011 fins al 30 de setembre de 2014.

Sens comptar que l’esquèrra bailejava la granda majoritat dels Conselhs Departamentals, dels Conselhs Regionals e dels Conselhs Municipals dins un grand nombre de metropòlis.

            Aquela temporada daissava pro temps per acampar lo Congrés (Amassada Nacionala mai Senat) e modificat la Constitucion. Se seriá pogut transformar la Republica Francesa en Republica de França. Se seriá pogut transformar l’Estat centralizat en un Estat descentralizat que reconeisseriá las identitats nacionalas de cada pòble. E perqué pas crear una confederacion de las nacions de França ? Un Estat que se seriá servat sonque las competéncias regalianas.

            Mas los partits franceses d’esquèrra coma los de drecha an pas aquelas opcions dins lor programa, dins lor ADN. Aquò poirà escàser pas que quand a l’Amassada Nacionala e al Senat los partits nacionalistas bretons, alemands d’Alsàcia, neerlandeses de Flandras, còrses, catalans, basques, e occitans i seràn majoritaris.

            Ça qua la, se l’esquèrra francesa èra onèsta e fisabla auriá almens degut aplicar sos engatjaments. E desmest aquestes los que son portats dempuèi las annadas 1980 dins lo programa comun de l’esquèrra que la menèt al poder. Dempuèi aquel temps escupís de longa sus sas promessas. Del 26 de junh de 2012 fins al 30 de setembre de 2014, siá 2 ans e 3 meses, l’esquèrra francesa aviá temps d’almens aplicar çò promés pendent sas campanhas electoralas successivas. Demest aquelas promessas reiteradas mai d’un còp i a la ratificacion de la Carta europèa per las lengas regionalas. Emai aquel acte politic minimal e simbolic es pas estat complit.

            Mas perqué l’esquèrra franchimanda o fariá alara que sap qu’una fraccion dels quitis occitanistas li son alienats ? Sap que nimai per sos renegaments repetitius, una part dels occitanistas se daissan mespresar sens reguitnar. Incapables que son ni de tirar las consequéncias de las situacions viscudas, ni mai d’aver la mendre fiertat, d’aver la mendre estima de se. L’ultrà esquèrra occitana se daissa escupir dessús sens quincar ni motir. Una mentalitat de supletius e de Baudoïn[1], vos disi…

               Sèrgi Viaule