Joan-Luc Granet, sès un èroi !

Meditacion o cançon

D’un conte vertadièr

Serai lo raportaire

Es pas una invencion

De qualque repapiaire

O d’un colhet (1)sadol

E cabaretejaire

Mas quicòm qu’arribèt

Sus l’agre (2) agenés

Es la vida d’un òme

Plan conescut aicí

Dins lo bas Agenés

E mai dins lo Brulhés

Cotria (3) amb la molher

Menava una fasenda (4)

Dins un lòc dit Labès

Non luènh de Madalhan

Cada jorn que Dieu fa

Se levava d’abora

E anava plantar

Suls mercats del país

La tenda e lo taulièr

Te lo vesiá a’ Gen

Sul placièr (5) dels laitièrs

Vendiá a las practicas

Prunas e aubricòts

Pomassas e pressècs

E mai vira-solelhs

Al mitan de las fruchas

Dels topins de pomat

De verdas ensaladas

La bandièra occitana

Totjorn tresfosissiá (6)

Al cap d’un pal ponchut,

A l’òme li disián

Joan-Luc per lo prenom

Granet pel nom d’ostal

Anava ambe sa dròlla

La polida Emilia

E al public parlava

De causas essencialas

Lor disiá calmament

Que de Bordèu a Niça

Sèm totes los enfants

D’una sola patria

La granda Occitània

E mai lor rapelava

Qu’avèm un bèl parlar

Vièlh de pus de mila ans.

Lor cridava tanben

“Crenhem pas d’afirmar

La nòstra identitat!”

Tot aquò o cridèt

A Granjas, Madalhan

Launhac e Sent Sardòs

A Cors e Montpesat,

Lacepeda, Praissàs

E mai a Lusinhan

Lo mond d’apr’aquí (7)

Se sovendràn longtemps

Que lo Joan-Luc Granet

Los preguèt d’aparar (8)

Tot aquò que fasiá

La soa dignitat

E la torba (9) amassada

Plorèron e diguèron

Que per un prumèr còp

Avián ausit, miracle!

Paraulas de vertat

Las femnas esmogudas

Li donèron de flors

E mai lo potonèron

En tenent de cridar

“Joan-Luc sès un èroi”

Cristian Rapin

Nòtas

(1) Mec

(2) Territoire

(3) Ensemble

(4) Propriété

(5) Place

(6) Frémissait

(7) De par ici

(8) Défendre

(9) foule