N’arribam a una situacion tras que grèva ont la democracia es en dangièr

            A l’ora d’ara, la delinquéncia puja al pus naut degrà dins la societat, lo sentiment d’inseguretat es patent e las gents exprimisson lor preocupacion dins los sondatges. Dempuèi un quarantenat d’annadas los governants de París, drecha e esquèrra confondudas, son estat incapables de portar la mendra solucion al problèma. Non pas vertadièrament que foguèsson estat « incapables », mas agèron pas jamai la volontat politica de solucionar la question. Agèron pas jamai la volontat politica de reprimir la delinquéncia, coma agèron pas jamai la volontat politica d’arrestar l’immigracion illegala. Aquí dos tabós impausats per la dòxa mediatica que de longa ensaja de far passar aquelas doas questions jos tapís. Mas coma se ditz en occitan : çò que se vei s’amaga pas.

            A dicha de véser de fanatics religioses escotelar de professors ; a dicha de véser d’islamistas anar assassinar de mainatges dins d’escòlas a Tolosa per çò que son pas d’escòlas qu’ensenhan la charià o d’autres espotir de passejaires coma a Niça ; a dicha de constatar lo nombre important e exponencial dels refuses d’obtemperar e los agents de las fòrças de seguretat se far ronçar dessús per de sacamands de banlèga ; a dicha d’observar tantes crimis cobèrts a mièjas paraulas pels mèdias parisencs (que refusan de balhar los prenoms dels criminals quand aquestes son musulmans) ; a dicha de tot aquò, los pòbles començan de prene consciéncia que pòdon pas mai far fisança als poders mediatics. Constatan que lo poder politic es a la remòrca del poder mediatic (que fa l’opinion). Alavetz, los pòbles fan pas mai fisança ni al poder politic, ni al poder mediatic, nimai al poder judiciari. N’arribam a una situacion tras que grèva ont la democracia es en dangièr.

            Aquel perilh democratic comencèt amb, dins las annadas uèitanta del sècle passat, l’abandon per l’esquèrra de la defensa de la laïcitat atacada pels islamistas. Aquò se sap ben pro que la laïcitat, amb la justícia sociala, es un dels pilars de la democracia. Alavetz, en abandonant la laïcitat atacada pels islamistas, la societat democratica s’es amputada d’una valor vitala. Disi plan « vitala ».

            La guèrra ibrida menada pels islamistas contra las societats democraticas passa per diferents mejans, un d’aquestes es lo contraròtle de barris entièrs. Son los famoses « barris perduts de la Republica ». Aquelas pèrdias parcialas de libertats son estadas possiblas, entre maitas rasons, a causa del laxisme averat de la justícia. Cadun pòt constatar cada jorn cossí las fòrças de l’òrdre fan lor trabalh, arrestan los delinquents, mas aquestes son tornamai a far lors malafachas tre lo lendeman en fasent la figa a la polícia que n’a pro de metre d’aiga dins lo barral de las Danaïdas.

            A creire que per la justícia lo mot « repression » es vengut una paraula aula. Seriá benlèu pas inutil de remembrar a n’aquela justícia que non i pòt pas aver de societat sens lei e de lei sens repression. A se demandar çò que diantre s’ensenha dins las escòlas de magistratura ? Mas justament aqueles magistrats an la parada en remembrant que la repression es limitada per las plaças de preson. E mai es vertat ! Es vertat que fa cinquanta ans que França manca de presons. Es estada condemnada mai d’un còp per las instancias internacionalas per de presons subrepobladas, mas aquò i fa pas res. Que foguèsson de drecha o d’esquèrra, los poders que se son succedits a París an totes falhits dins la construccion de presons novèlas. Coma se lo país mancava de grava, de ciment, de sabla e de teules per bastir de presons ?.. Es un mal que dura, mas es pas un mal benigne : la quita democracia ne depend. Una societat sens justícia es una societat que va a la ronça ont la sola lei que valga, es la lei del pus brutal, del pus violent.

            Alavetz, pas de democracia sens justícia e pas de justícia sens repression, mas tanpauc pas de repression sens presons. E aquí sèm al picar de la dalha : totòm vòl mai de libertat garantida, de justícia assegurada, e de democracia perenna, mas refusa de presons dins son vesinatge. Ne vòli per pròva l’afar de la futura preson qu’es per se bastir a Muret, al Sud de Tolosa.

            Sa construccion foguèt anonciada pel demagòg Manuel Valls amb l’acòrdi del conse de la vila, un socialista coma el. Lo projècte es confirmat en 2021 pel ministèri de la Justícia. Mas amb la pression de las associacions ciutadanas contra la creacion d’aquel novèl establiment penitenciari, tala una giroleta, lo conse ven de virar sa vèsta. Cal dire que sos amics son pas mai al poder a París e que sola compta son eventualament reeleccion a la comuna de Muret. Del ben comun se’n chauta coma de sa primièra camisa.

            I a gaire, las òbras an començat. La primièra causa que condreitament faguèron las entrepresas es de desboscalhar l’airal de construccion. Alavetz, las associacions ecolo-integristas son dintradas dins la partida. Imaginatz ! Denoncian qu’un « bosquet de cinc ectaras es estat arasat ». Remarcarètz que se denoncian pas l’arasatge d’un bòsc, es per çò qu’allòc d’un « bosquet » se trachava d’una bosiga. Sens originalitat los opausants planhisson una « atencha ecologica ». Vesèm a n’aquò que per aquel monde la necessitat d’una justícia per garantir las libertats e la democracia pesa gaire. Son prestes a acceptar lo caós social e societal puslèu que lo netejatge de cinc ectaras de bosiga. N’i auriá per rire se se trachava pas nòstre avenidor.

            Son sostenguts dins lor accion per tota l’extrèma esquèrra que ne fan partida los marginals de « Informacion anti-autoritària Tolosa e alentorns ». Aquestes van fins a escriure « Qu’aicí coma endacòm mai, la preson es l’utís d’un capitalisme descabestrat qu’a besonh d’empresonar per subreviure ». A n’aquò se resumís lor analisi politica.

A l’atencion de los que benlèu pensarián qu’evòqui dins aquesta tribuna liura un sicut que coneissi pas, remembri en passant que soi estat educator especializat en criminologia e qu’ai trabalhat un dotzenat d’annadas per la Justícia. Tant val dire que trabalhèri pel ben comun, emai aquò los potonorses o comprenguèssen pas.

   Sèrgi Viaule